アートと空虚の記事
アートと無:新しい時代の人の対話
人々が24時間つながり、外の世界は「成功」、「比較」、「イメージ」の騒音で溢れていますが、同時に多くの人々が静かになり、外の世界に背を向け、ますます自分自身と共に生きる時代でもあります。
それを内向的と呼ぶ人もいます。
それを退屈な世界と呼ぶ人もいる。
しかし、実際には、心の中の空虚な音が、できるだけ静かに誰かに響いているのです。
「芸術」は、私たちに常に耳を傾けてくれる数少ないものの一つです。
誰もいない人生、そして芸術、音楽、自然。
その日は誰とも話したくなかった。
誰が成功したのか知りたくない。
誰にも何も説明したくない
代わりに、 私たちは絵筆を取り、描き、本を取り、書きました。
誰も理解できない音楽を流し、説明なしに深い内面の感情を流れ出させてください。
芸術は決して決定しない、理由を必要としない、繰り返し尋ねない。
それは私たちと一緒にあるだけです。
現代の多くの人々が最も望む種類。
世界は静かですが、心はより大きな声で話します。多くの人々は社交したくありませんが、彼らが入るとき、彼らは思っているよりも疲れています、笑顔に疲れています、彼らが好きではないすべてに大丈夫であることに疲れています、私たちが見るのに十分なスペースがないと感じることに疲れています。
しかし、沈黙、孤独、多くの人々が恐れる空虚さの中では、心が「自分自身に耳を傾ける」余地がより多くあります。
そして、芸術はそのような瞬間に心の言葉です。
翻訳せず、解決せず、誰にも見せず、注意を払わずに、それはキャンバスに描かれた筆、本の中の一行、意味のない空っぽの部屋のピアノに過ぎませんが、それは私たちの人生全体で私たちに幸せを与える唯一のものです。
人は必要ありませんもっと「理解」が必要です
アートは「創造」だけでなく、誰もが急がなければならない社会における「治療法」でもあります。止まることを敢えて、感じることを敢えて、空虚に生きることを敢えてする人々。
また自分を見に戻ってくる人です
すべてが急がなければならない世界で。
空虚は孤独だけでは ないかもしれません。孤独。
しかし、それは私たちが再び自分自身を聞くことができる神聖な空間です。
เมื่อพูดถึงความว่างเปล่า หลายคนอาจมองว่ามันคือความโดดเดี่ยวหรือความเงียบเหงา แต่ผมอยากแบ่งปันประสบการณ์ส่วนตัวที่พบว่า "ความว่างเปล่า" นั้นกลับเป็นเหมือนพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ให้เราได้ฟังเสียงของตัวเองมากขึ้น ในวันที่ผมรู้สึกตกอยู่ในความซึมเศร้า หรือรู้สึกว่าโลกภายนอกเต็มไปด้วยการแข่งขันและเสียงรบกวน ผมเลือกที่จะใช้เวลาอยู่กับศิลปะ ไม่ว่าจะเป็นการวาดภาพหรือเขียนบันทึกโดยไม่มีจุดประสงค์ใดๆ นอกจากให้ความรู้สึกภายในได้ไหลออกมาโดยไม่จำเป็นต้องอธิบาย ภาพวาดที่ผมนั่งจ้องอาจไม่สื่อสารอะไรกับโลกภายนอก แต่มันกลับเป็นสื่อกลางที่ทำให้ผมเข้าใจความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น ทำให้จิตใจรู้สึกสงบและเป็นสุขได้อย่างไม่น่าเชื่อ ภาพที่ผมเคยเห็นในบทความนี้ เช่น ภาพหญิงสาวนั่งครุ่นคิดบนโซฟาหรือภาพเงาร่างที่เดินโดดเดี่ยว ล้วนสะท้อนให้เห็นประสบการณ์ส่วนตัวของหลายคนที่มีความต้องการพื้นที่และเวลาสำหรับตัวเอง ศิลปะไม่ได้เป็นเพียงสิ่งที่ต้องสร้างสรรค์เพื่อโชว์ใคร แต่เป็นการเยียวยาที่เงียบสงบ และเป็นภาษาที่ไม่ต้องการคำพูดใดๆ เหมาะสำหรับคนที่ในบางวันรู้สึกว่าอยากหลีกหนีความวุ่นวาย และเพียงแค่ต้องการเข้าใจและยอมรับตัวเอง ถ้าคุณกำลังรู้สึกโดดเดี่ยวหรือเบื่อโลก เสียงของความว่างเปล่าในจิตใจนั้นอาจกำลังบอกอะไรบางอย่าง ลองหยิบพู่กันและสีนั้นขึ้นมา หรือจับปากกาบันทึกเรื่องราวในหัวใจ คุณอาจจะพบว่าศิลปะกลายเป็นเพื่อนแท้ที่เข้าใจคุณได้ดีที่สุด