Art and Emptiness article
Art and Nothingness: Dialogues of a New Era Person
We live in an age where people can connect 24 hours a day, the outside world is full of noises of "success," "comparison," and "image" - but at the same time, it is an age where many people choose to be quiet, choose to turn their backs on the outside world, and live with themselves more and more.
Some people call it introvert.
Some call it boring the world.
But in fact, it is the sound of emptiness in the mind that is sounding to someone as quietly as possible.
"Art" is one of the few things that always listens to us.
A life without anyone, but also art, music, nature.
On the day we didn't want to talk to anyone.
Didn't want to know who succeeded.
Don't want to explain anything to anyone
Instead, we picked up the paintbrush, drew, picked up the book, wrote.
Turn on music that no one understands and let deep inner feelings flow out without explanation.
Art never decides, doesn't need reason, doesn't ask repeatedly.
It's just there with us.
The kind most people in this day and age want the most.
The world is quieter, but the heart speaks louder. Many people do not want to socialize, but when they enter, they are more tired than they think, tired of smiling, tired of being okay with everything they do not like, tired of feeling that we do not have enough space to see.
But in silence, solitude, the emptiness that many fear - there is more room for the mind to "listen to itself."
And art is the language of the heart in moments like that.
Without translation, without solving, without showing anyone or paying attention, it's just a brush on the canvas, a line in a book, a piano in an empty room that seems meaningless, but it's the only thing that gives us happiness in our entire lives.
We don't need more people. We just need more "understanding."
Art is not only a "creation," but also a "remedy" in a society in which everyone must rush. People who dare to stop, dare to feel, dare to live with emptiness.
Is the person who is coming back to see himself again
In a world where everything has to be rushed.
Emptiness may not be just loneliness. Loneliness.
But it's a sacred space where we can hear ourselves again.
# The art of the heart # Good articles that I want to share # Read according to lemon8
เมื่อพูดถึงความว่างเปล่า หลายคนอาจมองว่ามันคือความโดดเดี่ยวหรือความเงียบเหงา แต่ผมอยากแบ่งปันประสบการณ์ส่วนตัวที่พบว่า "ความว่างเปล่า" นั้นกลับเป็นเหมือนพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ให้เราได้ฟังเสียงของตัวเองมากขึ้น ในวันที่ผมรู้สึกตกอยู่ในความซึมเศร้า หรือรู้สึกว่าโลกภายนอกเต็มไปด้วยการแข่งขันและเสียงรบกวน ผมเลือกที่จะใช้เวลาอยู่กับศิลปะ ไม่ว่าจะเป็นการวาดภาพหรือเขียนบันทึกโดยไม่มีจุดประสงค์ใดๆ นอกจากให้ความรู้สึกภายในได้ไหลออกมาโดยไม่จำเป็นต้องอธิบาย ภาพวาดที่ผมนั่งจ้องอาจไม่สื่อสารอะไรกับโลกภายนอก แต่มันกลับเป็นสื่อกลางที่ทำให้ผมเข้าใจความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น ทำให้จิตใจรู้สึกสงบและเป็นสุขได้อย่างไม่น่าเชื่อ ภาพที่ผมเคยเห็นในบทความนี้ เช่น ภาพหญิงสาวนั่งครุ่นคิดบนโซฟาหรือภาพเงาร่างที่เดินโดดเดี่ยว ล้วนสะท้อนให้เห็นประสบการณ์ส่วนตัวของหลายคนที่มีความต้องการพื้นที่และเวลาสำหรับตัวเอง ศิลปะไม่ได้เป็นเพียงสิ่งที่ต้องสร้างสรรค์เพื่อโชว์ใคร แต่เป็นการเยียวยาที่เงียบสงบ และเป็นภาษาที่ไม่ต้องการคำพูดใดๆ เหมาะสำหรับคนที่ในบางวันรู้สึกว่าอยากหลีกหนีความวุ่นวาย และเพียงแค่ต้องการเข้าใจและยอมรับตัวเอง ถ้าคุณกำลังรู้สึกโดดเดี่ยวหรือเบื่อโลก เสียงของความว่างเปล่าในจิตใจนั้นอาจกำลังบอกอะไรบางอย่าง ลองหยิบพู่กันและสีนั้นขึ้นมา หรือจับปากกาบันทึกเรื่องราวในหัวใจ คุณอาจจะพบว่าศิลปะกลายเป็นเพื่อนแท้ที่เข้าใจคุณได้ดีที่สุด