"Rainy season in October" article 🍁

The rainy season begins in winter, October.

The rain sprinkled down faintly, cleansing the weariness of the past day; the smell of damp soil floated in the air, resembling a poem inadvertently written by nature; October brought not only juicy moisture, but also carried the cold wind that began to insert into the early morning and night, a sign that winter was slowly moving in.

At sunset, the sky is tinged with bright red paint, the colors reflect the deep melancholy tenderness in the hearts of those who look, the drops of rain perched along the window glass like a dialogue without wording, just the feeling of telling louder than any sound.

This month is also the month of festivals. The lights of the traditional merit fair warm the heart in the cold weather. People smile more easily. Laughter is sparse but sincere. Everything goes with a rhythm that is not in a hurry. It's like the world allows us to rest our breath. It temporarily relieves our anxiety.

Although I was alone as a loner, in the pouring drip of rain, the vibe of love floated back to my heart, as warm around me, even without someone beside my body, as if that love remained - just having me alone was enough to recognize it.

In this October rain, I learned to love myself. Let the heart embrace loneliness and happiness along the way. Being alone is not a void, but a moment for the heart to listen to my own voice. Have smiled at the small splendor around me, and feel the warmth that is not dependent. The rain not only cleanses toil, but also awakens the heart to feel free, feel gentle, and ready to let love be around even in silence.

The rainy season in October is not only a natural season, but a time of letting go, letting the heart walk freely, letting memories float along the water droplets, and letting us know that happiness may not be too complicated. Sometimes it's just sitting quietly, watching the rain, listening to the droplets, and letting the heart flow with this gentle season and the winter that starts.

Rawroot writer. ✍️

2025/10/3 Edited to

ถ้าให้เล่าจากความรู้สึกของตัวเอง คำว่า “ฝนฝน” สำหรับฉันไม่ได้หมายถึงแค่ฝนตกสองรอบหรือฝนตกบ่อย ๆ แต่เป็น “อารมณ์” แบบหนึ่งที่มาเป็นชั้น ๆ คล้ายฝนปรอยที่ไม่ได้โหมแรง ทว่าอยู่ได้นานและซึมลึกไปถึงใจ เหมือนเวลามองถนนเปียกฝนยามค่ำคืน ไฟร้านค้าสว่างไสวสะท้อนบนพื้นน้ำ แล้วเรารู้สึกทั้งเหงา ทั้งอุ่น พร้อมกันอย่างประหลาด ความหมายของ “ฝนฝน” ในมุมที่ฉันชอบตีความคือ ความรู้สึกที่ยังไม่ชัดว่าเศร้าหรือสบายดี เป็นช่วงเวลาที่ใจเรา “ชื้น” เหมือนอากาศหลังฝน—ไม่หนักจนหายใจไม่ออก แต่ก็ไม่แห้งจนโล่งโปร่ง มันคือความคิดถึงแบบไม่อยากรบกวนใคร คือความเงียบที่ไม่ได้ว่างเปล่า และคือการยอมให้ตัวเองช้าลงนิดหนึ่ง ยิ่งในเดือนตุลาคม ความ “ฝนฝน” จะชัดมาก เพราะมันเป็นรอยต่อระหว่างฤดูฝนกับลมหนาว เช้ากับกลางคืนเริ่มเย็น ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสี หลายวันฝนตกแล้วตามด้วยฟ้าแดงตอนพระอาทิตย์ตกดิน ภาพแบบนี้ทำให้ใจเรานุ่มลง เหมือนโลกกำลังบอกว่า “พักได้แล้ว” ฉันชอบนั่งมองหยดฝนเกาะกระจกหน้าต่าง ฟังเสียงฝนแทนเพลง บางทีมีแมวดำมานั่งเฝ้าตรงขอบหน้าต่างเงียบ ๆ ยิ่งทำให้ช่วงเวลานั้นมีความหมายขึ้นไปอีก ถ้าใครกำลังถามตัวเองว่า “ฝนฝน” สื่อถึงอะไร ลองสังเกตสิ่งเล็ก ๆ ที่ฝนพามา: กลิ่นดินเปียก ความเงางามของแอ่งน้ำ ใบไม้ร่วงสีส้ม-น้ำตาลที่ลอยบนพื้นถนน หรือความอบอุ่นในห้องที่เปิดไฟสลัว ๆ จุดเทียนไว้ แล้วปล่อยให้ความคิดไหลไปแบบไม่ต้องรีบหาคำตอบ บางบ้านอาจแต่งธีมเทศกาลเดือนตุลาคมอย่างฮาโลวีนเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ช่วยให้ใจอบอุ่นขึ้นเหมือนกัน สุดท้าย “เรื่องฝนฝน” อาจเป็นบทสนทนาที่ไม่ต้องใช้คำพูด เป็นสัญญาณว่าเรากำลังอ่อนไหวอย่างสวยงาม และการอยู่คนเดียวในวันที่ฝนตกก็ไม่ใช่ความน่าเศร้าเสมอไป บางทีมันคือการกลับมาอยู่กับตัวเองให้มากขึ้น—ยอมรับความเหงาแบบอ่อนโยน แล้วค่อย ๆ รักตัวเองให้เป็น เหมือนฝนที่ตกลงมาไม่ได้ทำให้โลกพัง แต่มาชะล้างให้ทุกอย่างดูสะอาดและเริ่มใหม่ได้อีกครั้ง