การที่เราได้พบกับอลิสซาเบธในทุกครั้งที่ไปเซเว่นนั้น คือช่วงเวลาที่เติมเต็มความสุขเล็กๆ ในชีวิตที่เหน็ดเหนื่อย การเห็นเจ้าสุนัขที่เรียกได้ว่าเป็น 'ประธานบริษัท' ในหมู่เพื่อนๆ จรที่นั่น เป็นสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกถึงความอบอุ่นและความมีชีวิตชีวาในโลกใบนี้ นอกจากความน่ารักของอลิสซาเบธที่มีชื่อผู้ดีแล้ว สิ่งที่ทำให้เรื่องราวนี้น่าประทับใจคือการที่นางวิ่งมาหาเราอย่างตื่นเต้นทุกครั้งที่ไปเซเว่น แสดงให้เห็นถึงความไว้ใจและความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นในชุมชนเล็กๆ นี้ แม้ว่าบ้านนางจะอยู่ใกล้ๆ แต่เขาก็เลือกที่จะออกมา 'ใช้ชีวิตสมถะ' พบปะผู้คนและเพื่อนๆ ในยามค่ำคืน เจ้าของร้านและแม่ค้าแถวนั้นยังเล่าให้ฟังอีกว่านางเป็นหัวหน้าแก๊งเพื่อนๆ จร แล้วก็ดูเหมือนบ้านนางจะมีฐานะดี ซึ่งเป็นข้อมูลที่สนุกสนานและช่วยเพิ่มมิติให้กับเรื่องราวนี้มากขึ้น ความสัมพันธ์กับพรรคพวกจรจัดของนางยังแสดงให้เห็นถึงการดูแลเอาใจใส่กันในชุมชนสัตว์เล็กๆ นั่นเอง สิ่งนี้ทำให้เราเข้าใจได้ว่าความสุขในชีวิตบางครั้งไม่จำเป็นต้องมาจากเรื่องใหญ่โต แค่การได้สัมผัสความรัก ความใส่ใจ และความสัมพันธ์เล็กๆ กับสิ่งรอบตัว ก็เพียงพอที่จะทำให้ใจพองโตได้ จากประสบการณ์ตรงนี้ ทุกครั้งที่ไปเซเว่น ฉันมักจะเตรียมของว่างให้อลิสซาเบธและเพื่อนๆ ของนางก่อน เพราะนางจะต้องกินก่อนกับขู่พรรคพวกให้ตามระเบียบ นี่คือความน่ารักที่ฉันไม่เคยเหนื่อยใจที่จะเติมเต็ม และยังแอบดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของน้องๆ เหล่านี้ ท้ายที่สุด เรื่องราวนี้สอนให้เรารู้ว่า "ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ในแต่ละวันนี้ เพิ่มพูนขึ้นได้เรื่อยๆ" และบางครั้งความสุขอาจมีขนาดเล็กมากแต่กลับยิ่งใหญ่ในใจเราเองเหมือนที่ได้เห็นในกิจวัตรของอลิสซาเบธ และกลุ่มสุนัขที่แสนรักนี้