ไม่ต้องมากค่อยๆเป็นไป
ยามใดที่เราหลงระเริง
ใช้ชีวิตด้วยความประมาท
ทั้งทางโลกและทางธรรม
ห่างไกลจากการสร้างบุญกุศล
ไม่สะสมบารมี
แต่กลับปล่อยให้กิเลสทับถมอยู่ในใจ
เมื่อกาลเวลาผ่านไป
เหตุที่เราสร้างไว้ย่อมให้ผล
ครั้นถึงวันที่กรรมตามสนอง
ความทุกข์บีบคั้นเข้ามา
เราจึงค่อยหันกลับมามองตนเองว่า
“บารมีที่เคยสร้างไว้ อยู่ที่ใด”
หากไม่เคยสั่งสมไว้เลย
แล้วสิ่งใดเล่า
จะเป็นที่พึ่งของจิตในยามนั้น
3/30 แก้ไขเป็น