ในชีวิตจริง ผมมักจะเจอกับช่วงเวลาที่รู้สึกเหนื่อยล้าทางอารมณ์เหมือนกับที่เรียกกันว่า 'อิโมชินอลเอ็กซอร์ชั่น' ซึ่งความรู้สึกนี้ไม่ใช่แค่ความเหนื่อยแบบธรรมดา แต่เป็นความเหนื่อยสะสมที่มากระทบใจเราติดต่อกันเป็นระยะเวลานาน โดยเฉพาะเวลาที่เราพยายามดูแล หรือเป็นกำลังใจให้กับคนรอบข้างมากเกินไปจนละเลยความสุขและความต้องการของตัวเอง ผมเริ่มสังเกตว่าการพยายามเป็นคนที่ไหวแทบทุกเรื่อง มันทำให้รู้สึกหนักเกินไป บางครั้งมันเหมือนกับว่าเราต้องเก่งอยู่ตลอดเวลา และนั่นก็ยิ่งทำให้จิตใจเหนื่อยล้าโดยที่เราไม่รู้ตัว ในแง่นี้ การรับรู้และยอมรับว่าบางทีเราก็แค่ต้องการพักบ้าง หรือขอความช่วยเหลือบ้าง ก็เป็นสิ่งสำคัญที่จะช่วยฟื้นฟูสุขภาพจิตและกาย สำหรับใครที่รู้สึกเหมือนกัน ผมแนะนำให้ลองตั้งขอบเขตในสิ่งที่รับผิดชอบ และเรียนรู้ที่จะไม่ต้องเก่งทุกวัน เพราะการดูแลตัวเองให้ดีนั้นถือเป็นขั้นตอนแรกที่สำคัญที่สุดก่อนที่จะดูแลคนอื่นได้อย่างเต็มที่ หลีกเลี่ยงการเก็บความรู้สึกไว้คนเดียว เปิดใจพูดคุยกับคนที่ไว้ใจ หรือหากิจกรรมที่ช่วยผ่อนคลายสมองและจิตใจ เช่น การเดินเล่นในธรรมชาติ หรือฝึกสมาธิ เพื่อช่วยสร้างพลังบวกและความแข็งแรงทางอารมณ์ค่ะ