บางครั้งเราไม่ได้อยากได้คำตอบจากใครเลยนะ แค่อยากมี “ที่พักใจ” สักมุมหนึ่ง พอได้เขียนสตอรี่ความรู้สึกของตัวเองลงไป มันเหมือนยอมรับความจริงแบบนุ่มๆ ว่าเราเหนื่อย เราไม่ไหว และเรากำลังต้องการพักสมองจริงๆ สำหรับเรา “ความสุขคนเราอ่ะ” ไม่ได้แปลว่าต้องสมบูรณ์แบบ หรือชนะทุกเรื่อง แต่เป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่ใจไม่ต้องเกร็ง ไม่ต้องฝืนยิ้ม และไม่ต้องพิสูจน์อะไรให้ใครเห็น วันไหนที่รู้สึกแบกเยอะ เราจะลองทำ 3 อย่างนี้แล้วเขียนเป็นสตอรี่ไว้เตือนตัวเอง 1) ปล่อยวางเรื่องที่ควบคุมไม่ได้ เราเคยติดอยู่กับคำว่า “ทำไม” ทำไมเขาไม่เข้าใจ ทำไมเราต้องเจอแบบนี้ แต่พอเปลี่ยนเป็น “แล้วตอนนี้เราทำอะไรได้บ้าง” ใจเบาลงเยอะมาก การปล่อยวางของเราไม่ใช่ไม่แคร์ แต่คือยอมรับว่าเราเลือกดูแลตัวเองก่อน 2) หา “ที่อยากไป” แม้จะเป็นที่เล็กๆ ไม่จำเป็นต้องเป็นทริปใหญ่ บางทีแค่ร้านกาแฟเงียบๆ สวนใกล้บ้าน หรือเดินซื้อของคนเดียวก็ได้ มันเป็นเหมือนการพาตัวเองออกจากความคิดวนๆ ให้สมองได้พักจริงๆ พอกลับมา เราจะจัดการอารมณ์ได้ดีขึ้น 3) เขียนสตอรี่แบบไม่ต้องสวย เราเคยพยายามเขียนให้ดูดี แต่สุดท้ายมันไม่ใช่ความรู้สึกจริง เลยเปลี่ยนเป็นเขียนสั้นๆ ตรงๆ เช่น “วันนี้เหนื่อย” “วันนี้รู้สึกไม่มั่นใจ” หรือ “วันนี้อยากหายไปสักพัก” แค่นี้ก็พอ แล้วค่อยปิดท้ายด้วยประโยคปลอบตัวเองว่า “สูงได้ เมื่อใจปล่อยวาง” เราอยากบอกคนที่เข้ามาอ่านสตอรี่ความรู้สึกของผู้หญิงแบบเรา ว่าอ่อนแอได้ เศร้าได้ ร้องไห้ได้ ไม่ได้แปลว่าแพ้เลยนะ มันแปลว่าเรายังรู้สึกและยังมีชีวิตอยู่ต่างหาก ถ้าวันนี้หนักมาก ลองให้ตัวเองได้พักสมองสักนิด แล้วค่อยๆ วางทีละอย่าง ไม่ต้องรีบกลับมาเก่งทันที แค่กลับมา “ใจเย็นกับตัวเอง” ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว