จากที่ได้ฟังพิธา ลิ้มเจริญรัตน์พูดถึงภาคอีสาน ผมรู้สึกว่าวัฒนธรรมอาหารและภูมิปัญญาของคนอีสานเป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจอย่างยิ่ง เช่น 'ลาบมิตรภาพ' ที่เป็นตัวอย่างของอาหารที่เชื่อมโยงคนในชุมชน อีกทั้งยังมีผ้าขาวม้า ซึ่งเป็นสัญลักษณ์พื้นบ้านที่ใช้ประโยชน์ได้หลากหลาย ทั้งเช็ดตัว อาบน้ำ หรือใส่เป็นเครื่องแต่งกาย นอกจากนั้น ภาคอีสานยังมีความเข้มแข็งในเรื่องทรัพยากรและความเท่าเทียมกับภาคอื่น ๆ ซึ่งพิธามองเห็นศักยภาพของภาคนี้ที่จะนำไปสู่การพัฒนาอุตสาหกรรมที่ดีและยั่งยืน เช่น อุตสาหกรรมที่ใช้เทคโนโลยีสะอาด หรืออุตสาหกรรมถ่ายทำภาพยนตร์ นอกจากนี้ยังมีวงดนตรี HED ที่ผสมผสานความเป็นอีสานกับสมัยใหม่ สะท้อนวิถีชีวิตที่เปลี่ยนแปลงแต่ยังรักษาเอกลักษณ์ ผมคิดว่าเรื่องราวเหล่านี้ช่วยเปิดมุมมองใหม่ ๆ ให้กับผู้ที่ไม่คุ้นเคยกับภาคอีสาน และช่วยสร้างความรักความหวงแหนต่อภูมิปัญญาท้องถิ่นได้ดี หากเราใส่ใจพัฒนาและอนุรักษ์ไปพร้อมกัน ภาคอีสานจะสามารถก้าวไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคงและเข้มแข็งจริง ๆ