ในชีวิตจริงการรอคอยใครสักคน มีทั้งช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความหวังและความเจ็บปวด ช่างยากที่จะไม่ให้ใจหวังหรือคิดถึงอยู่ตลอดเวลา ผมเคยอยู่ในช่วงเวลาที่รู้สึกโคตรคิดถึงใครบางคนเหมือนกัน และอยากคุยด้วยทุกวันเหมือนเมื่อตอนก่อนหน้า แต่เพราะเห็นว่าความสุขของเขาอาจไม่ใช่กับเรา ผมจึงต้องห้ามตัวเองเอาไว้ การใช้ชีวิตแบบนี้เลยสอนให้รู้ว่า "การรอ" ไม่ควรเป็นการหยุดชีวิตหรือหยุดฝันของตัวเอง การรอที่ดี คือการรู้จักแบ่งปันเวลาระหว่างความหวังและการลงมือดูแลตัวเอง เช่น การโฟกัสกับงานอดิเรก การเสริมสร้างความแข็งแรงทางจิตใจ หรือการเปิดใจเจอคนใหม่ ๆ การรอจึงไม่ใช่การหยุดหายใจแต่เป็นการเดินทางที่ยังคงมีชีวิตชีวาอยู่เสมอ หากใครกำลังเผชิญกับความรู้สึกแบบนี้ ขอแนะนำให้ลองปล่อยวางเรื่องที่ควบคุมไม่ได้และให้โอกาสตัวเองได้เติบโต ความสุขที่แท้จริงเกิดจากการที่เราไม่ฝากชีวิตไว้กับการรอใคร แต่เป็นการรักและเชื่อมั่นในตัวเองก่อนเสมอ