หลังจากที่ได้ดู Vlog หนึ่งวันของ NUMTON ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอายและเหตุการณ์สนุกๆ ที่เกิดขึ้น ผมอยากจะแชร์ประสบการณ์คล้ายๆ กันที่ผมเคยเจอในชีวิตประจำวัน การที่เราต้องบันทึกหรือเปิดเผยชีวิตส่วนตัวให้คนอื่นเห็นมันไม่ง่ายเลย โดยเฉพาะเมื่อเรายังไม่ชินกับการมีผู้คนมาติดตามดู จากเนื้อหา Vlog ที่พูดถึงอาการง่วงและผมร่วง รวมถึงการได้ไปที่ต่าง ๆ เช่น เมกกะ-บางนา หรือการถ่ายทำในชั้น 3 สถานที่ที่ดูเหมือนจะซับซ้อนแต่น่าสนใจ ถือเป็นการบอกเล่าชีวิตจริงแบบไม่ปรุงแต่ง ที่ทำให้คนดูรู้สึกเชื่อมโยงและเข้าใจถึงความเป็นตัวเองของผู้ถ่ายทำ ในฐานะคนที่เคยทำ Vlog หรือบันทึกชีวิตตัวเอง ผมพบว่าการเผยแพร่ช่วงเวลาที่เราไม่สมบูรณ์แบบ เช่น การง่วงเหงาหาวนอนหรือผมร่วง มันทำให้เนื้อหามีความน่าเชื่อถือและดูเป็นมนุษย์จริง ๆ มากขึ้น และทำให้ผู้ชมรู้สึกว่าเราไม่ได้ต้องการทำตัวเพอร์เฟคตลอดเวลา แต่กลับยอมรับความไม่สมบูรณ์ของตัวเองอย่างเปิดเผย สุดท้าย การได้สื่อสารผ่าน Vlog แบบนี้ช่วยสร้างความสัมพันธ์กับผู้ชม เมื่อเราบอกเล่าความรู้สึกเหมือนในบทความนี้ ทั้งความอาย ความไม่ชิน หรือคำพูดธรรมดาที่ใส่เข้ามา พวกมันกลายเป็นความน่าสนใจและความจริงใจที่ทำให้ผู้ชมกลับมาดูอีกครั้งและสร้างความผูกพันอย่างยั่งยืน