ถ้าใครสงสัยว่า “โหบี๋” คืออะไร (หรือบางคนพิมพ์เว้นวรรคเป็น “โห บี๋”) จากที่เจอบนโซเชียลและคุยกับเพื่อน ๆ คำนี้มักใช้เป็นคำอุทาน/คำเรียกแบบกันเองที่ติดโทนแซว ๆ ขำ ๆ คล้ายเวลาที่เราอุทานว่า “โห!” แล้วตามด้วยคำเรียกคนสนิทอย่าง “บี๋” คำว่า “บี๋” ในภาษาไทยคุยกันทั่วไป มักเป็นคำเรียกแฟน/คนสนิทแบบหวาน ๆ (คล้าย “ที่รัก”, “เบบี๋”) แต่พอเอามารวมเป็น “โหบี๋” น้ำเสียงจะออกไปทางหยอก เล่นมุก หรือทำเป็นตกใจเกินจริงมากกว่า ไม่ได้หวานอย่างเดียว และไม่ใช่คำทางการ ความหมายโดยรวมที่คนส่วนใหญ่ใช้ - ใช้แสดงความอึ้ง/ตกใจ/แซว: ประมาณ “โอ้โห…คุณนี่นะ!” - ใช้เรียกอีกฝ่ายแบบสนิท ๆ ให้ดูขำ: เหมือนเรียก “บี๋” แต่เติม “โห” ให้ดูมีอารมณ์ร่วม - บางบริบทใช้ประชดนิด ๆ ได้ ขึ้นกับน้ำเสียงและความสนิท ตัวอย่างประโยค (เอาไว้กะโทน) - “โหบี๋ ทำไมแต่งตัวหล่อขนาดนี้” (แซวชม) - “โหบี๋…กินหมดเลยเหรอ” (อึ้ง/ขำ) - “โหบี๋ ไม่ตอบแชทเป็นวัน” (งอน ๆ แซว ๆ) - “โห บี๋ พูดแบบนี้ได้ไง” (ตกใจ/หยอก) ควรใช้กับใคร? ส่วนตัวคิดว่าเหมาะใช้กับเพื่อนสนิท คนคุย หรือแฟนมากกว่า เพราะคำว่า “บี๋” มีความเป็นคำเรียกเชิงสนิท ถ้าไปใช้กับคนไม่รู้จักหรือในที่ทำงานอาจดูไม่เหมาะ หรือทำให้อีกฝ่ายรู้สึกโดนแซวเกินไปได้ สรุปสั้น ๆ: “โหบี๋” แปลว่าอะไร? คือคำอุทานปนคำเรียกแบบกันเอง ใช้เวลาอึ้ง ๆ แซว ๆ กับคนสนิท คล้าย “โอ้โห ที่รัก/เบบี๋” แต่โทนจะขำและหยอกมากกว่าหวานล้วน ๆ