การเป็นแม่ที่ต้องห่างจากลูกนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยค่ะ รู้สึกเหมือนใจมันขาดไปครึ่งหนึ่งทุกครั้งที่ไม่ได้อยู่ใกล้ บางครั้งก็คิดถึงเสียงหัวเราะ เล็ก ๆ น้อย ๆ ของลูกที่เคยได้ยินประจำ หรือแม้แต่ช่วงเวลาที่ลูกนั่งเล่นหรือร้องไห้ แม่ก็อยากอยู่ตรงนั้นเพื่อปลอบประโลมใจ สิ่งที่ช่วยให้ผ่านช่วงเวลาที่คิดถึงลูกได้บ่อย ๆ คือการติดต่อสื่อสารผ่านโทรศัพท์หรือวิดีโอคอล เพราะอย่างน้อยก็ทำให้เห็นหน้าลูกและได้ยินเสียง ทำให้รู้สึกว่าใกล้กันมากขึ้น แม้ว่าจะอยู่ไกลกันก็ตาม นอกจากนี้ การจดบันทึกความทรงจำต่าง ๆ เกี่ยวกับลูก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวประจำวัน หรือความก้าวหน้าต่าง ๆ ของลูก ไว้ช่วยให้ความคิดถึงนั้นกลายเป็นความทรงจำที่อบอุ่นและเก็บไว้ในใจ และทำให้รู้ว่าความรักของแม่ไม่ได้ลดน้อยลงเลย กลับเพิ่มขึ้นทุกวัน ในฐานะแม่ที่ผ่านประสบการณ์นี้มา สิ่งที่อยากแนะนำแม่ ๆ ทุกคนคือ ให้เปิดใจพูดคุยกับลูกบ่อย ๆ เพื่อให้ความสัมพันธ์ยังคงแน่นแฟ้น และอย่าลังเลที่จะยอมรับความรู้สึกของตัวเองว่าคิดถึงลูกแค่ไหน เพราะความรักนั้นเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่จะช่วยให้ผ่านทุกสถานการณ์ได้อย่างแข็งแรงค่ะ