การสู้ชีวิตภาพในปี✨
เรื่องมันมีอยู่ว่าตั้งแต่ต้นปี 2025
✨เดือนมกราคม-มีนาคม✨
ฉันเป็นผู้หญิงที่ทำงานอยู่ในโกดังขายอุปกรณ์แต่งรถมอเตอร์ไซค์มาตั้งแต่ปี 2024 จนถึงมีนาคม 2025
ทำแม่งทุกอย่างเลยจ้ะ ตั้งแต่หยิบบิล,แพคของ,ล้างห้องน้ำ,พี่เลี้ยงเด็กให้ลูกเฮียเจ้าของ,คนขับรถพาแม่เฮียไปตลาด
"และพอสิ้นเดือนมีนาคมฉันเลยตัดสินใจออกเพราะเงินเดือนไม่เค ยขยับให้ฉันแม้แต่นิดเดียวไม่เกิน 12,000 บาท" ไม่มีสวัสดีการอะไรสักอย่างหยุดไม่ได้ตัง ฉันต้องขายของควบคู่ไปด้วยหลังเลิกงานตั้งแต่ 6 โมงครึ่งถึงเที่ยงคืน และวันเสาร์ของบางอาทิตย์ฉันก็ไปเป็นเด็กชง ชงบางทีคืนนึงได้เท่ากับค่าแรงที่นั่น 2 วัน 3 วัน เท่านั้นยังไม่พอนะวันอาทิตย์เช้าฉันไปตั้งตลาดนัดต้องตื่นตั้งแต่ตี 5 ทั้งๆที่บางทีฉันกลับมาจากงานชงก็ตี 2 ตี 3:00 น แล้ว
ต้นปีมันเป็นอะไรที่แบบแย่มาก
✨เดือนเมษายน✨
ลองไปสมัครโรงงานเสื้อในเล็กๆย่านสาย 5 นครปฐม เพราะฉันคิดว่าฉันจบเสื้อผ้ามามันน่าจะไปต่อได้ แต่ผลสรุปคือฉันไม่ข้องกับการเย็บเสื้อในความรู้เกี่ยวกับเสื้อในเท่าไหร่เจ้าของเลยบอกว่าไม่เอาฉันเพราะเสียเวลาสอน ฉันทำงานที่นั่นได้แค่ 2 อาทิตย์
หลังจากนั้นฉันก็ว่างงานมาประมาณครึ่งเดือนฉันก็ยังขายของมาโดยตลอด
✨เดือนพฤษภาคม✨
ฉันตัดสินใจยื่นresume เข้าโรงงานแห่งหนึ่งย่านหนองแขมเป็นโรงงานเกี่ยวกับเสื้อผ้าฉันก็ได้เข้าไปทำงานที่นั่นในตำแหน่งหัวหน้า LINE ผลิต ได้คุมลูกน้องประมาณ 60 คนซึ่งตอนนั้นลูกน้องก็เป็นพม่า เป็นเด็กใหม่เข้างานมาพร้อมกับฉันซึ่งเราจูนกันได้ยากมากในเดือนแรก ขอคุยกันไม่รู้เรื่อง แต่พอเวลาผ่านไปเรากลายเป็นสนิทกันมาก แต่ด้วยภาวะที่ฉันเจอหัวหน้าเป็นโรคประสาทแหกปากด่าทั้งวันด่าทุกอย่างด่าทุกเรื่อง ฉันต้องกินยาพาราทุกวันมันค่อนข้างหนักเกินไปฉันเลยตัดสินใจลาออก ถึ่งแม้รอบตัวจะมีคนรักฉันมากก็ตาม ในเดือน มิถุนายน ✨โคตรคิดถึงลูกน้องเลย✨
✨เดือนกรกฎาคม-กันยายน✨
ฉันสมัครเข้างานที่ 1 ย่านเพชรเกษม เป็นโรงงานเสื้อผ้าอีกตามเคย(ทท จำกัด) ห่างจากที่เก่าไม่มาก
สมัครเข้าไปในตำแหน่งหัวหน้าเย็บแต่ดันได้ตำแหน่งวิจัยการผลิตซึ่งมันไม่ใช่กับสิ่งที่ฉันมีความรู้และถนัด ณวันที่สัมภาษณ์มันพูดว่าถ้าไม่ถนัดกับแผนกที่จับลงเปลี่ยนแผนกไกม่ได้เลยลองทำไป แต่พอถึงวันที่ต้องประเมินแล้วฉันก็ดันไม่ผ่านเพราะฉันไม่ถนัดกับงานนั้นทำไม่ได้ดั่งใจเขาตามที่ควร ฉันก็เลยถามว่ามีที่อื่นให้ไปต่อไหมในบริษัทนั้น แต่เขากลับนิ่งเฉยทำเป็นไม่รู้สึกอะไรเลยฉันก็อยู่จนครบสัญญาแหละ (ไม่แปลกใจที่รับสมัครตำแหน่งนี้บ่อยเพราะคนที่ประเมินห่วยแตก ถ้าเป็นไปได้ไม่อยากแนะนำใครให้ไปที่นี่เลยเสียเวลา)
และฉันก็ว่างงานไป 1 เดือนเต็มๆตกงานพอหางานไม่ทันแต่ในระหว่างที่ฉันตกงานฉันก็ไปเจองานที่ 1และฉันก็ได้เริ่มงานเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมานี้
✨เดือนพฤศจิกายน✨
งานที่ฉันรอขอไปที่ฟังจากคนอื่นบอกมาว่ามันโอเคมากๆและแลฉันก็ได้เข้ามาทำเรื่อ งถามเงินเดือนก็เป็นไปตามคาดหมายทำงาน
-ฉันทำงานที่นี่อาทิตย์แรก 2 อาทิตย์แรกรู้สึกว่าสบายใจกับที่อื่นมากเลยฉันไม่ต้องมานั่งปวดหัวเครียดกับปัญหาลูกน้องเจ้านายเพราะงานนี้ทำงานใครงานมัน สภาพแวดล้อมก็ดี ติดอย่างเดียวแหละคอมชอบค้าง555
-เดือนแรกฉันลาไป 1 วันเพราะปวดหัวอาการไมเกรนกำเริบ เดือนนี้ก็เป็นเดือนที่ 2 ของการทำงานแล้วและวันนี้ฉันก็ลางานอีกแล้ว เพราะอาการป่วยไม่มีใครห้ามได้หรอกถูกไหม ตอนนี้ได้แต่นั่งคิดกับตัวเองว่าจะมีงานที่ต่อไปไหมหรือว่าที่นี่จะเป็นที่ที่ฉันทำงานได้ยาวที่สุดอยากรู้ไหมเพราะอะไรไปดูในรูป555
#ทําไงดีคะ ถ้าไม่ผ่านโปร
ในบทความนี้เราได้เห็นภาพชัดเจนถึงความพยายามและความมุ่งมั่นในการทำงานของผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องเผชิญกับความลำบากหลาย ๆ ด้าน ทั้งภาระหน้าที่ที่ต้องทำหลากหลาย ตั้งแต่หยิบบิล แพคของ ล้างห้องน้ำ จนกระทั่งดูแลเด็กและขับรถพาเจ้านายไปตลาด เงินเดือนที่ไม่ขยับ และความเหนื่อยล้าทางจิตใจจากการทำงานหนักจนไม่ได้มีเวลาพักผ่อนอย่างเต็มที่ แถมยังต้องทำงานขายของควบคู่หลังเลิกงานและในวันหยุด เรียกได้ว่าชีวิตอยู่ในช่วง "การสู้ชีวิต" อย่างแท้จริง ในช่วงเดือนเมษายน ผู้เขียนยังคงพยายามพัฒนาทักษะและหางานในสายที่เรียนมา แต่กลับพบกับความท้าทายที่ว่าทักษะเฉพาะทางที่มีอาจไม่ตรงกับที่ตลาดงานต้องการ ต้องฝ่าฟันการถูกปฏิเสธและเวลาว่างที่ยังต้องใช้ทำมาหากินอย่างต่อเนื่อง เมื่อเข้าสู่เดือนพฤษภาคม ผู้เขียนได้ตำแหน่งหัวหน้าไลน์ผลิตในโรงงานเสื้อผ้า และต้องรับผิดชอบการจูงใจและจัดการกับลูกน้องหลากหลายวัฒนธรรม แม้ว่าตอนแรกจะมีความยากลำบากในการสื่อสารและเข้าใจซึ่งกันและกัน แต่ก็ทำให้เกิดมิตรภาพและความผูกพันที่แข็งแรง อย่างไรก็ตาม สภาพแวดล้อมการทำงานที่ตึงเครียดและหัวหน้าที่มีพฤติกรรมกดดันหนัก ส่งผลต่อสุขภาพจิตและร่างกายผู้เขียนอย่างมาก จนต้องลาออกเพื่อรักษาสุขภาพ ช่วงกลางปีเป็นช่วงค้นหางานและการเปลี่ยนแปลงในสภาพแวดล้อมการทำงานที่หลากหลายและไม่สอดคล้องกับความรู้ความสามารถที่แท้จริงของผู้เขียน จากการทำวิจัยการผลิตที่ไม่เหมาะสมและไม่ได้รับการสนับสนุนในองค์กร ถึงแม้จะพยายามเต็มที่สุดท้ายก็ต้องออกจากงาน ท้ายที่สุดในเดือนพฤศจิกายน ผู้เขียนได้เจองานที่มีสภาพแวดล้อมดีขึ้น โดยที่ตัวงานไม่น่ากดดันและให้ความเป็นอิสระ แต่ยังมีเรื่องปวดหัวจากโรคไมเกรนและสุขภาพที่ยังต้องดูแล ทำให้ก่อให้เกิดคำถามกับตัวเองว่าที่นี่จะเป็นที่ที่ทำได้ยาวนานหรือไม่ ทั้งนี้เนื้อหาใน OCR สะท้อนถึงความจริงใจที่ผู้เขียนต้องประสบกับอาการปวดท้องรุนแรงและความจำเป็นต้องลางานเพื่อรักษาตัว ซึ่งเป็นเรื่องธรรมชาติของคนทำงานที่ต้องเผชิญความเจ็บป่วยในขณะที่ยังต้องรักษาภาระหน้าที่ ทำให้เรื่องราวดูมีความสมจริงและจับต้องได้ สำหรับผู้ที่กำลังเผชิญกับสถานการณ์คล้ายกัน การแบ่งปันประสบการณ์ตรงนี้ช่วยให้เห็นว่า แม้จะต้องพบกับความลำบาก ไม่มีใครอยู่คนเดียว และการปรับตัว ความอดทน และการดูแลสุขภาพนั้นสำคัญมากควบคู่กันไป นอกจากนี้ การเข้าใจตัวเอง รู้จุดแข็งและจุดอ่อน รวมถึงการหาสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมกับตนเองในแง่ของงานและสุขภาพจิต อาจช่วยเพิ่มความยั่งยืนในเส้นทางอาชีพได้มากขึ้น การสู้ชีวิตในปี 2025 จึงไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องของงาน แต่คือการเรียนรู้ชีวิตจริง การดูแลตัวเอง และการสร้างภูมิคุ้มกันทั้งทางกายและใจในโลกปัจจุบันที่เปลี่ยนแปลงรวดเร็วและเต็มไปด้วยความท้าทายต่าง ๆ
