นิยาย ชื่อเรื่อง: กลิ่นฝนและทำนองของเธอ (Extended & Sweeter Version)
👩❤️👨แนะนำตัวละคร👩❤️👨
💁♀️นลิน (ลิน): สถาปนิกสาวผู้รักความเงียบสงบ ในอดีตเธอเคยคิดว่าความรักเป็นเรื่องไกลตัวและวุ่นวาย จนกระทั่งได้พบกับเขาที่เข้ามาทำให้โลกสีเทาของเธอเปลี่ยนเป็นสีชมพูพาสเทล
💁ธรณ์ (ธรณ์): นักแต่งเพลงและเจ้าของร้านกาแฟสุดอบอุ่น สายตาของเขามีไว้เพื่อมองลินคนเดียว และพร้อมที่จะสปอยล์เธอในทุก ๆ เรื่องด้วยความอ ่อนโยน
🌧บทนำ: หยดน้ำฝนและรอยยิ้มแรก😊
บ่ายวันอังคารในฤดูฝน ท้องฟ้ากรุงเทพฯ กลายเป็นสีเทาหม่น ลินรีบวิ่งกระหืดกระหอบหลบสายฝนที่เทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาเข้าไปใต้ชายคาของร้านกาแฟเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน ยอดหญ้าและกลีบดอกไม้หน้าร้านลู่ไปตามแรงลม บรรยากาศรอบตัวช่างดูเหงาจับใจ
กรุ๊งกริ๊ง...
เสียงกระดิ่งลมหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วอันเป็นเอกลักษณ์ลอยมาปะทะจมูก ภายในร้านตกแต่งด้วยไม้สีเข้มและแผ่นเสียงเก่า ๆ ให้ความรู้สึกอบอุ่นอบอวล
🤗"ยินดีต้อนรับครับ รับกาแฟอุ่น ๆ สักแก้วก่อนไหมครับ?"
เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากหลังเคาน์เตอร์ ลินเงยหน้าขึ้นเช็ดหยดน้ำฝนบนแก้ม ก่อนจะสบตากับชายหนุ่มเจ้าของร้าน เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเบจพับแขนเสื้ออย่างลวก ๆ รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นและละมุนละไมเสียจนลินรู้สึกว่าความหนาวเหน็บจากสายฝนเมื่อครู่มลายหายไปในทันที
"ขอ... ช็อคโกแลตร้อนแก้วหนึ่งค่ะ" ลินตอบพลางส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้กับสภาพที่ดูไม่จืดของตัวเอง ผมม้าของเธอเปียกลู่ติดหน้าผาก
ธรณ์ยิ้มรับด้วยสายตาเอ็นดู เขาหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กสะอาดสะอ้านยื่นส่งให้เธอ "เช็ดผมก่อนนะครับ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา" ข้อมือของเขาขยับแผ่วเบาขณะยื่นผ้าให้ และจังหวะที่ปลายนิ้วบังเอิญสัมผัสกันเบา ๆ ลินรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟอ่อน ๆ วิ่งพล่านไปทั่วหัวใจ
บทที่ 1: แอบมองผ่านแก้วกาแฟ ☕️
หลังจากวันนั้น "Warm Melody Cafe" ก็กลายเป็นที่ประจำของลินไปโดยปริยาย เธอชอบมานั่งทำงานที่มุมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ สังเกตดูผู้คน และแอบฟังเสียงกีตาร์โปร่งที่ธรณ์มักจะหยิบขึ้นมาดีดเบา ๆ เวลาที่ร้านว่าง โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่า สายตาของเจ้าของร้านหนุ่มก็มักจะทอดมองมาที่เธอเช่นกัน
ทุกครั้งที่ลินมา ธรณ์จะเสิร์ฟช็อคโกแลตร้อนที่ตกแต่งด้วยฟองนมรูปหัวใจดวงโต พร้อมกับคุกกี้อบใหม่ชิ้นเล็ก ๆ เสมอ
"วันนี้ลองชิมคุกกี้สูตรใหม่ดูนะครับ ผมตั้งใจทำมาก" ธรณ์เดินมาเสิร์ฟด้วยตัวเอง พร้อมกับทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามในวันทีร้านโล่ง
"อร่อยมากเลยค่ะ หวานกำลังดีเลย" ลินเคี้ยวตุ้ย ๆ จนแก้มป่อง ธรณ์มองภาพนั้นแล้วหัวเราะเบา ๆ ในตาเชื่อมเชื่อมเชื่อมโยงความรู้สึกบางอย่างที่ปิดไม่มิด เขาเอื้อมมือออกไปโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วโป้งไล้เช็ดเศษคุกกี้ที่ติดอยู่ตรงมุมปากของลินอย่างแผ่วเบา
"เลอะหมดแล้วครับ... กินเหมือนเด็ก ๆ เลยนะ"
การกระทำนั้นทำให้ลินนิ่งอึ้งไป ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน ธรณ์เองเมื่อรู้ตัวว่าทำอะไรลงไปก็หูแดงไม่แพ้กัน แต่เขากลับไม่ละสายตาไปไหน ยังคงส่งยิ้มละมุนที่ทำให้ลินแทบละลายอยู่ตรงนั้น.......รอต่อตามตอนที่ 2 น๊าาา ☺️

















