พอเห็นคำพูดของ “ชมพู่ อารยา” เรื่องการสอนลูกว่าไม่ให้อวดรวย ไม่ขี้โม้ เรารู้สึกว่ามันเป็นบทเรียนที่ใช้ได้กับทุกบ้านเลยค่ะ โดยเฉพาะยุคนี้ที่เด็กๆ (รวมถึงผู้ใหญ่ด้วย) เจอคอนเทนต์อวดของ อวดไลฟ์สไตล์เต็มฟีดไปหมด การปลูกฝังเรื่อง “ความพอดี” และ “ความถ่อมตัว” เลยสำคัญมาก สิ่งที่เราชอบคือประโยคประมาณว่า “เพราะอาจจะมีคนที่มากกว่าเรา และมีน้อยกว่าเรา” มันทำให้เด็กมองโลกแบบไม่เหยียด ไม่กดคนอื่น และไม่หลงตัวเองด้วย ต่อให้วันนี้เรามีมาก ก็ไม่ได้แปลว่าเราจะเหนือกว่าใคร ถ้าวันหนึ่งเรามีน้อยลง เราก็ยังยืนได้ด้วยความภูมิใจ เพราะเราไม่ได้วัดคุณค่าตัวเองจากของที่มี จากประสบการณ์ส่วนตัว เวลาเด็กไปโรงเรียนหรืออยู่กับเพื่อนๆ จุดที่ทำให้เกิดการอวดกันบ่อยๆ คือ “ของใช้/ของเล่น/เสื้อผ้า/กิจกรรมที่ทำ” เช่น โทรศัพท์ รุ่นกระเป๋า หรือทริปเที่ยว ถ้าพ่อแม่คุยกับลูกแบบนุ่มๆ ว่า “เราใช้ของดีได้ แต่ไม่ต้องพูดให้คนอื่นรู้สึกด้อย” ลูกจะเข้าใจได้ง่ายขึ้น เราเคยลองใช้วิธีถามกลับว่า “ถ้าเพื่อนพูดแบบนี้กับเรา เราจะรู้สึกยังไง” เด็กจะเริ่มเชื่อมโยงความรู้สึกคนอื่นได้ค่ะ อีกมุมที่คิดว่าสำคัญคือ ไม่ใช่แค่ห้ามอวดรวย แต่ควรสอนเรื่อง “การพูดความจริง” ด้วย เพราะคำว่า “ขี้โม้” มักไปกับการแต่งเรื่องให้ดูเหนือกว่า ถ้าลูกเริ่มเล่าเกินจริง เราจะไม่ดุแรง แต่จะพาเขากลับมาที่ความจริง เช่น “เล่าแบบจริงๆ ก็เก่งแล้วนะ ไม่ต้องเติมก็ภูมิใจได้” ทำให้เด็กไม่ต้องใช้การโม้เพื่อเรียกความสนใจ สุดท้าย ประโยค “เราไม่ได้เป็นที่สุดเสมอ” เป็นคีย์เวิร์ดที่ผู้ใหญ่ก็ควรท่องเหมือนกันค่ะ เพราะถ้าเราเป็นตัวอย่างที่ดี—พูดถึงคนอื่นด้วยความให้เกียรติ ไม่ชอบเปรียบเทียบ ไม่ชอบคุยอวด—เด็กจะซึมซับอัตโนมัติ เหมือนที่หลายคนชื่นชมแนวทางของชมพู่ อารยา ที่เน้นให้ลูกโตแบบน่ารักและรู้คุณค่าตัวเองจากข้างใน ไม่ใช่จากสิ่งที่ครอบครอง