จากประสบการณ์จริงในวงการสาธารณสุข ผมเห็นปัญหาเรื่องเงินงบประมาณในโรงพยาบาลที่เกี่ยวกับสิทธิ์ประกันสุขภาพของประชาชนมีความซับซ้อนมาก ยิ่งเวลาผ่านไป ยิ่งเห็นว่าการเบิกจ่ายเงินจาก สปสช. สำหรับการรักษาผู้ป่วยที่ใช้สิทธิ์บัตรทอง เป็นเงินที่ไม่พอเพียงกับต้นทุนการรักษาที่แท้จริง โรงพยาบาลต่าง ๆ ต้องพยายามหมุนเงินจากหลายแหล่ง เช่น เงินสิทธิข้าราชการ ประกันสังคม หรือเงินบริจาค เพื่อให้สามารถจัดหายา เวชภัณฑ์ และจ่ายค่าแรงบุคลากรที่ทำงานล่วงเวลา รวมถึงการซ่อมแซมเครื่องมือ แต่เงินหมุนเวียนนี้ก็ไม่พอสำหรับสถานการณ์ปัจจุบันที่ค่ารักษาพยาบาลสูงขึ้นอย่างมาก สถานการณ์เช่นนี้ส่งผลสะท้อนตรงไปถึงคุณภาพบริการ เพราะหากโรงพยาบาลขาดงบประมาณ หมายความว่าจะไม่สามารถจัดหายาและอุปกรณ์ที่จำเป็นได้เต็มที่ บางครั้งต้องลดการบริการบางอย่าง ซึ่งส่งผลกระทบต่อผู้ป่วยโดยตรง ผมคิดว่าการที่หมอวีระพันธ์ออกมาเปิดเผยถึงปัญหานี้ คือสัญญาณเตือนที่ทุกฝ่ายต้องรับฟังและร่วมมือกันแก้ไข เราต้องเพิ่มความโปร่งใส และจัดสรรงบประมาณให้เหมาะสมกับความจำเป็นจริงของโรงพยาบาล เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาเงินขาดมือ จนทำให้บริการสาธารณสุขเสียคุณภาพ นอกจากนี้ ประชาชนควรมีความรู้ความเข้าใจเรื่องระบบสิทธิ์และการเบิกจ่ายงบประมาณสาธารณสุข เพื่อสร้างแรงกดดันทางสังคมให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้น ในการดูแลสุขภาพที่ครบถ้วนและทั่วถึง ผมเชื่อว่าหากทุกฝ่ายร่วมมือกัน ปัญหาวิกฤตินี้จะสามารถผ่านไปได้และระบบสาธารณสุขจะกลับมาเข้มแข็งอีกครั้ง