ในฐานะที่ติดตามข่าวสารวงการยานยนต์ในไทย ผมเห็นว่าสถานการณ์การย้ายฐานการผลิตของโตโยต้าไปที่อินโดนีเซียเป็นเรื่องที่น่ากังวลและท้าทายมากสำหรับประเทศไทย โดยเฉพาะในยุคที่อุตสาหกรรมรถยนต์กำลังเปลี่ยนผ่านสู่รถยนต์ไฟฟ้า (EV) เต็มตัว อินโดนีเซียได้นำเสนอนโยบายและสิ่งจูงใจที่ชัดเจนเพื่อดึงดูดนักลงทุนในอุตสาหกรรมนี้ เช่น การให้สิทธิพิเศษทางภาษี สาธารณูปโภค และระบบสนับสนุนSupply Chainที่ครบวงจร ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าไทยต้องเร่งพัฒนาและตอบสนองอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาความสามารถในการแข่งขันของตนเอง อีกทั้งคำร้องขอของฮอนด้าที่ต้องการปรับปรุงอัตราภาษีให้เท่าเทียมกับคู่แข่งในตลาด เป็นเรื่องที่สะท้อนถึงข้อจำกัดและความไม่เท่าเทียมของนโยบายภาษีในปัจจุบัน ซึ่งอาจทำให้ผู้ผลิตรถยนต์ประสบปัญหาในการวางแผนลงทุนและพัฒนาผลิตภัณฑ์ได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ ประสบการณ์ส่วนตัว ผมเคยติดตามการเปลี่ยนแปลงในอุตสาหกรรมรถยนต์ในหลายประเทศ พบว่า Ecosystem ของยานยนต์เป็นสิ่งที่สร้างได้อย่างต่อเนื่องและไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ในระยะสั้น ๆ ตั้งแต่เครือข่ายผู้ผลิตชิ้นส่วน, แรงงานทักษะสูง, โครงสร้างพื้นฐาน, ไปจนถึงตลาดส่งออกที่หลากหลาย ประเทศไทยมีจุดแข็งในเรื่องนี้อยู่แล้ว แต่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เช่นการผลักดันรถยนต์ไฟฟ้า จำเป็นต้องมีนโยบายที่ต่อเนื่อง ชัดเจนและสร้างความมั่นใจให้กับนักลงทุน เพราะการจะรักษาตำแหน่งฐานการผลิตที่สำคัญในภูมิภาคนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องของภาษี แต่รวมถึงการพัฒนาเทคโนโลยี, การลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานอย่างสถานีชาร์จไฟ, การบริหารจัดการแบตเตอรี่เมื่อครบอายุการใช้งาน และการเตรียมตลาดรถยนต์ไฟฟ้ามือสองในอนาคตด้วย ผมเชื่อว่าถ้ารัฐบาลไทยร่วมมือกับภาคเอกชนได้อย่างจริงจังและกำหนดนโยบายที่เอื้อต่อการลงทุนแบบยั่งยืน จะช่วยให้ประเทศไทยยังคงเป็นศูนย์กลางการผลิตรถยนต์ที่สำคัญในภูมิภาคต่อไปได้ พร้อมทั้งผลักดันให้ยานยนต์ไทยก้าวเข้าสู่ยุคใหม่ของเทคโนโลยีได้อย่างมั่นคงและแข่งขันได้ในตลาดโลก