เมื่อเข็มนาฬิกาเดินไป…บางอย่างก็ไม่เดินกลับมา

As the Clock Moves Forward, Some Things Never Return

บทความ:-อาจารย์หนึ่ง-สถาปนิกเล่าเรื่อง-

บางทีสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต

ไม่ใช่การที่เราต้องสูญเสียอะไรไป

แต่คือการที่เราเพิ่งรู้ว่า สิ่งนั้นมีค่าแค่ไหน…ในวันที่ไม่มีมันแล้ว

ชีวิตของเราทุกคน

เดินมาพร้อมกับเข็มนาฬิกา

ทุกครั้งที่เข็มวินาทีขยับ

บางอย่างกำลังเข้ามา

และบางอย่างกำลังจากไปอย่างเงียบ ๆ

เราโตขึ้น…พ่อแม่แก่ลง

เราเดินไปข้างหน้า…บางคนค่อย ๆ เดินออกจากชีวิต

เราได้บางสิ่งมา…พร้อมกับต้องเสียบางอย่างไปเสมอ

ตอนเด็ก เราอยากให้เวลาผ่านไปเร็ว ๆ

อยากโต อยากมีอิสระ อยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง

แต่พอเดินมาไกลพอ

เรากลับอยากให้เวลาบางช่วง…เดินช้าลง

อยากนั่งกินข้าวกับคนบางคนให้นานกว่านั้น

อยากกอดใครบางคนให้แน่นกว่านั้น

อยากพูดคำว่า “รัก” ก่อนที่จะไม่มีโอกาส

และอยากใช้ชีวิตในบางวันให้ดีกว่าที่เคยใช้

แต่เข็มนาฬิกาไม่เคยเดินย้อนกลับ

ไม่ว่าเราจะเสียดายมากแค่ไหนก็ตาม

ผมจึงเริ่มเข้าใจว่า

เวลาที่มีค่าที่สุด ไม่ใช่เวลาที่เรามีมากที่สุด

แต่คือเวลาที่เรายังมีโอกาสทำบางสิ่ง…ก่อนจะสายเกินไป

อย่ารอให้บ้านเงียบ

แล้วค่อยคิดถึงเสียงของคนที่เคยอยู่

อย่ารอให้เก้าอี้ตัวหนึ่งว่างลง

แล้วค่อยรู้ว่าคนที่เคยนั่งตรงนั้นสำคัญแค่ไหน

อย่ารอให้ความสัมพันธ์กลายเป็นความทรงจำ

แล้วค่อยเสียดายว่า วันนั้นเราน่าจะดูแลกันให้ดีกว่านี้

เพราะสุดท้ายแล้ว

ทุกอย่างในชีวิตเดินมาพร้อมเข็มนาฬิกา

ทั้งความรัก ความสุข ความสำเร็จ

ความผิดหวัง การพบกัน และการจากลา

ไม่มีอะไรหยุดอยู่กับเราตลอดไป

สิ่งที่เราทำได้

จึงไม่ใช่การขอให้เวลาเดินช้าลง

แต่คือ ใช้เวลาที่ยังเหลืออยู่

กับคนที่มีความหมาย

และกับชีวิตที่เมื่อหันกลับมาแล้ว…เราจะไม่เสียดาย

“เราไม่เคยรู้ว่าเหลือเวลาอีกเท่าไร

แต่เรายังเลือกได้ว่า จะใช้เวลาที่เหลืออย่างไร”

“Time never tells us how much is left.

It only reminds us to make what remains matter.”

เพราะวันหนึ่งเราจะเข้าใจว่า

สิ่งที่แพงที่สุดในชีวิต

ไม่ใช่สิ่งที่เงินซื้อไม่ได้เพียงอย่างเดียว

แต่มันคือ

“เวลาที่ผ่านไปแล้ว…และต่อให้มีเงินมากแค่ไหน ก็ซื้อกลับมาไม่ได้”

- อาจารย์หนึ่ง -

Dr. Thunpawat Techapuvadolvitit

#ติดเทรนด์ #ป้ายยากับlemon8 #มุมมองชีวิต #lemon8ไดอารี่ #มุมมองชีวิต