เราอาจไม่มี “พรุ่งนี้”
Tomorrow Is Never Promised.
“เราอาจมีพรุ่งนี้ หรือเราอาจมีเพียงวันนี้ ไม่มีใครรู้”
เพราะไม่มีใครรู้ว่า…ลมหายใจไหนจะเป็นลมหายใจสุดท้าย
ระหว่างลมหายใจ…กับการจากลา มีเพียงเส้นบาง ๆ ที่เรามองไม่เห็น
บทความ: -อาจารย์หนึ่ง-สถาปนิกเล่าเรื่อง-
บางที…ความตายไม่ได้อยู่ไกลจากชีวิตอย่างที่เราคิด
มันอาจอยู่ห่างกันเพียง “หนึ่งลมหายใจ” เท่ านั้น
วันนี้เรายังตื่น
ยังเดิน
ยังหัวเราะ
ยังวางแผนว่าเดือนหน้า…ปีหน้า…จะทำอะไร
แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า
ในสมุดบันทึกของชีวิต
เรายังเหลือหน้ากระดาษอีกกี่หน้า
ข่าวการจากไปอย่างกะทันหันของ เรย์ แมคโดนัลด์
นักแสดงและพิธีกรที่เป็นภาพจำของคนยุค 90
ในวัยเพียง 49 ปี
ทำให้ผมรู้สึกใจหาย
ไม่ใช่เพียงเพราะเราคุ้นเคยกับใบหน้าของเขามานาน
แต่เพราะมันทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่า…
คนที่เราเคยเห็นอยู่เมื่อวาน
วันหนึ่งอาจกลายเป็นเพียงความทรงจำในวันนี้
ชีวิตกับความตาย
แท้จริงแล้วอาจไม่ได้มีถนนสายยาวคั่นกลาง
บางครั้งมันมีเพียง
“เส้นบาง ๆ” ของลมหายใจเท่านั้น
พระพุทธศาสนาสอนเรื่อง อนิจจัง
ทุกสิ่งเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป
ไม่มีสิ่งใดอยู่กับเราได้ตลอดกาล
เรารู้คำสอนนี้มาตลอดชีวิต
แต่แปลกเหลือเกิน…
มนุษย์มักเข้าใจคำว่า “ไม่เที่ยง”
ชัดที่สุด
ในวันที่บางสิ่งหายไปแล้วจริง ๆ
เรามักคิดว่า…
ไว้พรุ่งนี้ค่อยโทรหา
ไว้วันหลังค่อยกลับไปเยี่ยมพ่อแม่
ไว้หายโกรธก่อนแล้วค่อยคุยกัน
ไว้มีเวลาค่อยบอกว่ารัก
ไว้พร้อมกว่านี้…ค่อยใช้ชีวิต
แต่ความจริงคือ
เราอาจมี “พรุ่งนี้”
หรือเราอาจมีเพียง “วันนี้”
ไม่มีใครรู้
เพราะฉะนั้น หากวันนี้ยังมีใครบางคนอยู่ข้างเรา
ถ้ารัก…บอกว่ารัก
ถ้าผิด…ขอโทษ
ถ้าเขาเคยผิดกับเรา…ลองให้อภัย
ถ้าคิดถึง…ไปหา
ถ้ายังกอดกันได้…กอดให้นานขึ้นอีกนิด
แ ละถ้ามีความสุขได้ในวันนี้
อย่าเอาความสุขทั้งหมดไปฝากไว้กับคำว่า
“วันหนึ่ง…”
เพราะบางครั้ง
สิ่งที่น่าเสียดายที่สุดของชีวิต
ไม่ใช่การที่เรามีเวลาเหลือน้อย
แต่คือ…
เราไม่เคยรู้เลยว่าเวลาที่มีอยู่นั้น
กำลังเหลือน้อยลงทุกวินาที
นาฬิกาไม่เคยเดินถอยหลัง
และชีวิตไม่เคยแจ้งเตือนว่า
“นี่คือครั้งสุดท้าย”
มื้ออาหารธรรมดามื้อหนึ่ง
อาจเป็นมื้อสุดท้ายที่ได้นั่งด้วยกัน
การโบกมือลาธรรมดาครั้งหนึ่ง
อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เห็นกัน
คำว่า “เดี๋ยวเจอกัน”
บางครั้ง…
อาจไม่มีวันนั้นมาถึง
สุดท้ายแล้ว
เราเอาบ้าน รถ เงิน ตำแหน่ง ชื่อเสียง
หรือชัยชนะใด ๆ ไปด้วยไม่ได้เลย
สิ่งที่อาจหลงเหลือหลังจากเราจากไป
คือเพียงคำถามง่าย ๆ ว่า
ในวันที่เรายังมีลมหายใจ
เราเคยทำให้หัวใจของใครอบอุ่นขึ้นบ้างไหม
เราเคยรักใครอย่างเต็มหัวใจหรือยัง
เคยพูดคำขอโทษที่ควรพูดหรือยัง
เคยให้อภัยเรื่องที่ไม่ควรแบกหรือยัง
และเคยอนุญาตให้ตัวเอง
“มีความสุขกับวันนี้” จริง ๆ หรือยัง
เพราะปลายทางของชีวิต
ไม่ได้ถามว่าเราสะสมอะไรไว้มากแค่ไหน
แต่อาจถามเพียงว่า…
ระหว่างทางที่ผ่านมา
เราได้ใช้ชีวิตจริง ๆ หรือเปล่า
“อย่ารอให้ความตาย
มาสอนคุณค่าของการมีชีวิต”
Life is fragile.
Love now. Forgive now. Live now.
คืนนี้ก่อนนอน
ลองมองคนที่ยังอยู่ข้าง ๆ เราให้นานขึ้นอีกนิด
เพราะความธรรมดาที่เราเห็นอย ู่ทุกวัน
อาจเป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดของชีวิตแล้ว
นั่นคือ…
เขายังอยู่
เรายังอยู่
และเรายังมีเวลา…ที่จะรักกัน
ขอแสดงความอาลัยต่อการจากไปของ เรย์ แมคโดนัลด์
และขอให้การจากลาครั้งนี้
เตือนพวกเราที่ยังมีลมหายใจว่า
อย่ารอวันสุดท้าย
จึงค่อยเริ่มใช้ชีวิตให้มีความหมาย
— อาจารย์หนึ่ง —
Dr. Thunpawat Techapuvadolvitit
ในชีวิตประจำวันที่วุ่นวายและเต็มไปด้วยภารกิจหลายอย่าง บ่อยครั้งเรามองข้ามความสำคัญของการมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน หลายครั้งเรามักพูดว่า "เดี๋ยวค่อยทำ" หรือ "ไว้วันหลังค่อยพูด" เพื่อเลื่อนไปยังวันข้างหน้า โดยลืมไปว่าวันพรุ่งนี้อาจไม่ใช่ของเราก็ได้ ผมเองเคยมีประสบการณ์ที่ทำให้ตระหนักถึงความไม่แน่นอนของชีวิต เมื่อคนใกล้ตัวประสบเหตุการณ์ที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน ความรู้สึกเสียดายและความเสียใจที่ไม่มีโอกาสแสดงความรัก หรือแก้ไขความสัมพันธ์ให้ดีขึ้น กลายเป็นบทเรียนที่ลึกซึ้งว่าความรักและความจริงใจควรได้รับการแสดงออกในวันนี้ ไม่ใช่รอต่อไป การตระหนักถึงเรื่องนี้ช่วยให้ผมเปลี่ยนวิธีคิดและการใช้ชีวิต ให้ความสำคัญกับการอยู่กับปัจจุบัน ซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเอง และชื่นชมสิ่งเล็ก ๆ รอบตัวมากขึ้น เช่น การนั่งทานข้าวกับครอบครัว การพูดคำว่ารักกับคนที่เรารัก หรือแม้แต่การให้อภัยคนที่ทำผิดพลาดต่อเรา คำสอนของพระพุทธศาสนาเรื่องอนิจจังที่ได้กล่าวถึงว่าทุกสิ่งเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป ช่วยย้ำเตือนให้เราไม่ยึดติดกับสิ่งใดมากเกินไป ไม่ว่าจะเป็นความสำเร็จ วัตถุ หรือความรู้สึกที่อาจเปลี่ยนแปลงได้ในชั่วขณะ เมื่อเรารู้ว่าชีวิตไม่แน่นอน เราควรมอบความรัก ความปรารถนาดี และความเมตตาต่อกันมากขึ้น อย่าปล่อยให้ความขัดแย้งหรือความโกรธมากั้นกั้นความสัมพันธ์ เพราะอีกไม่นานอาจไม่มีโอกาสแก้ไข ความสุขที่แท้จริงที่เราควรหา คือการใช้ชีวิตอย่างมีความหมายกับคนที่เรารักในทุก ๆ วัน สุดท้ายแล้ว สิ่งที่เราจะเหลือไว้หลังจากจากไป ไม่ใช่ทรัพย์สินหรือชื่อเสียง แต่คือความทรงจำและความรักที่เราได้แบ่งปันให้กับผู้อื่นในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เราได้อยู่บนโลกนี้ ดังนั้น "อย่ารอให้ความตายมาสอนคุณค่าของการมีชีวิต" แต่จงเลือกใช้ชีวิตและรักอย่างเต็มที่ในวันนี้
