เวลาคนค้นคำว่า “พระเจ้า” หลายครั้งเขาอาจไม่ได้ต้องการคำตอบยาวๆ แต่อยากได้ “ความหมาย” หรือ “หลักยึด” บางอย่างในวันที่ใจไม่ไหว ฉันเองก็เคยเป็นแบบนั้นค่ะ ช่วงหนึ่งเจอเรื่องกังวลหลายอย่าง จนเริ่มตั้งคำถามว่า พระเจ้าอยู่ตรงไหนในชีวิตเรา แต่พอกลับมานิ่งๆ และทบทวน ก็พบว่าพระเจ้าไม่เคยหายไปเลย แค่เรารีบและเสียงในหัวเราดังเกินกว่าจะได้ยินพระองค์ สิ่งที่ช่วยฉันได้มากคือการฝึก “ขอบคุณพระเจ้าในทุกกรณี” ไม่ใช่ขอบคุณเพราะทุกอย่างดี แต่ขอบคุณเพราะพระเจ้าดี และพระองค์ยังอยู่กับเราแม้สถานการณ์ไม่ดี ฉันเริ่มจากเรื่องเล็กๆ เช่น ขอบคุณที่วันนี้ยังตื่นมาได้ ขอบคุณที่ยังมีคนให้คุย ขอบคุณที่ยังมีโอกาสเริ่มใหม่ การขอบคุณแบบนี้เหมือนค่อยๆ เปลี่ยนสายตาเรา จากการจ้องปัญหาไปเป็นการมองเห็นการทรงนำ อีกอย่างที่อยากแชร์คือ “เพลงนมัสการ” (worship music) ช่วยมากจริงๆ เวลาใจว้าวุ่น ฉันจะเปิดเพลงนมัสการเบาๆ ระหว่างทำงานบ้านหรือก่อนนอน ไม่จำเป็นต้องเป็นช่วงเวลาทางการ แค่ให้ถ้อยคำในเพลงเตือนใจว่า พระเจ้าเป็นที่พึ่ง เป็นกำลัง และเป็นความหวัง บางวันฉันไม่ได้ร้องตามด้วยซ้ำ แค่นั่งเงียบๆ ฟัง แล้วอธิษฐานสั้นๆ ว่า “พระเยซู ขออยู่กับหนูวันนี้” ใจมันค่อยๆ สงบลงเอง ถ้าคุณกำลังค้นหาเรื่อง “พระเจ้า” เพราะรู้สึกหลงทาง ลองเริ่มแบบง่ายที่สุดก็ได้ค่ะ 1) พูดกับพระเจ้าแบบตรงไปตรงมา เล่าให้พระองค์ฟังว่าคุณรู้สึกยังไง 2) จด 3 อย่างที่อยากขอบคุณพระเจ้าในวันนี้—even เป็นเรื่องเล็กๆ 3) เลือกเพลงนมัสการ 1 เพลงที่ฟังแล้วใจอุ่น แล้วฟังซ้ำในวันที่ยาก สำหรับฉัน การเชื่อในพระเจ้าไม่ใช่การไม่มีปัญหา แต่คือการมีพระองค์อยู่ด้วยในทุกวันจริงๆ และเมื่อมองย้อนกลับไป เราจะค่อยๆ เห็นว่า พระเจ้าทรงพาเราผ่านมาได้ทีละก้าว