รอเธออยู่ตรงนี้นะ

เคยมีช่วงหนึ่งที่ฉันเผลอพูดกับตัวเองบ่อยมากว่า “อยากจะรอเธออยู่ตรงนี้” ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายอาจไม่ได้กลับมาเร็วๆ นี้ (หรืออาจไม่กลับมาเลย) มันไม่ใช่ความดราม่า แต่มันเป็นความเงียบที่ดังมาก—เงียบพอให้เราคิดถึงทุกอย่างซ้ำๆ แล้วก็ถามตัวเองว่า “ฉันยังรอเธออยู่” ทำไมกันนะ สิ่งที่ฉันเรียนรู้คือ “การรอ” มีได้หลายแบบ บางคนรอแบบยึดติดจนชีวิตหยุดเดิน แต่อีกแบบคือรอแบบให้เกียรติความรู้สึกตัวเอง คือยอมรับว่าเรายังคิดถึง ยังไม่พร้อมวาง แต่ก็ไม่ปล่อยให้ความหวังกลืนทุกวันไปหมด ฉันเลยตั้งกติกาเล็กๆ ให้ตัวเอง เช่น 1) กำหนดเวลาที่อนุญาตให้คิดถึงเขา ฟังดูแปลก แต่ช่วยมาก ฉันให้เวลาตัวเองวันละ 10–15 นาทีในการอ่านแชตเก่า/นึกถึงความทรงจำ แล้วพอหมดเวลาก็กลับมาทำอย่างอื่น ไม่ฝืนให้ลืมทันที แค่ไม่ปล่อยให้ทั้งวันจมอยู่กับเรื่องเดิม 2) เขียนข้อความที่อยากส่ง แต่ยังไม่ส่ง บางประโยคอย่าง “ฉันยังรอเธออยู่” พอพิมพ์ออกมาแล้วมันเบาลงจริงๆ ฉันจะเขียนเก็บไว้ในโน้ตแทน ส่งก็ต่อเมื่อแน่ใจว่ามันไม่ทำร้ายตัวเอง และไม่ได้หวังคำตอบเพื่อประคองใจอย่างเดียว 3) ทำ “ที่นั่งรอ” ให้เป็นพื้นที่ของเรา จากภาพที่ฉันชอบคือบรรยากาศสบายๆ เหมือนนั่งบนโซฟาสีชมพู ใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ แล้วมองออกไปข้างนอกที่มีอาคารกับต้นไม้ ฉันเลยจัดมุมเล็กๆ ในห้องให้ตัวเอง เป็นที่นั่งพักใจ อ่านหนังสือ ฟังเพลง หรือชงกาแฟ ไม่ใช่มุมไว้เศร้าอย่างเดียว แต่เป็นมุมที่เราดูแลตัวเองได้ 4) เช็กความจริงด้วยคำถาม 3 ข้อ - เขาเคยบอกชัดเจนไหมว่าจะกลับมา? - การรอครั้งนี้ทำให้ฉันดีขึ้นหรือแย่ลง? - ถ้าเพื่อนฉันอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน ฉันอยากให้เขาทำอะไร? คำถามพวกนี้ช่วยดึงเรากลับมาที่ความจริง โดยไม่ต้องทำลายความรู้สึก สุดท้าย ถ้าคุณกำลังอยู่ในช่วงที่เผลอบอกตัวเองว่า “อยากจะรอเธออยู่ตรงนี้” ฉันอยากให้จำไว้ว่า การรอไม่ผิด แต่เราควรรอแบบที่ยังรักตัวเองด้วย รอได้ คิดถึงได้ แต่ต้องไม่ลืมใช้ชีวิตของเราไปพร้อมกัน เพราะต่อให้เขากลับมาหรือไม่กลับมา อย่างน้อยเราจะยังมีตัวเราเองที่ยืนอยู่ได้เสมอ