เมื่อตอนได้อ่านเกี่ยวกับตอนที่พุทธะไปนิพพาน ทำให้ผมเริ่มสนใจเรื่องความหมายที่ลึกซึ้งของนิพพานมากขึ้น นิพพานไม่ได้หมายถึงการจากไปอย่างสิ้นเชิงของชีวิต แต่เป็นสภาวะแห่งจิตใจที่สงบและหลุดพ้นจากความทุกข์ทั้งปวง ในประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าการฝึกจิตใจให้มีสติและปล่อยวางความยึดติดต่างๆ รอบตัวนั้นใกล้เคียงกับสิ่งที่นิพพานหมายถึง การฝึกสมาธิเพื่อยับยั้งความคิดฟุ้งซ่าน และการไม่ยึดติดกับความรู้สึกหรือสิ่งของภายนอกช่วยสร้างความสงบที่แท้จริงได้ คำถามที่ว่า 'อยู่ที่ใดนะตอนนั้น' ทำให้ผมตระหนักได้ว่านิพพานเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่ไหนไกล เพราะมันเกิดขึ้นได้ในจิตใจของเราเอง ตราบใดที่เราสามารถทำใจเข้าใจและปล่อยวางความเอาแต่ใจและความทุกข์ได้ นิพพานจึงเป็นจุดหมายชีวิตเหนือความขุ่นมัวทั้งหลาย ถ้าคุณลองหยุดคิด จู่ๆ ภายในจิตของเราที่สงบและสว่างไสวกว่าที่เคย คงเป็นประสบการณ์ที่หาได้ยากแต่มีค่ามากในยุคที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายนี้