ช้า…เร็ว..

หลายคนคงเคยรู้สึกเหมือนกับผู้เขียน ในวันที่รู้สึกหมดกำลังใจและตั้งคำถามกับตัวเองว่า ชีวิตนี้อยู่ไปเพื่ออะไร หรือสิ่งที่เราทำในแต่ละวันมีความหมายแค่ไหน การมองท้องฟ้าและธรรมชาติรอบตัวเหมือนเป็นการซึมซับพลังบวกและเป็นการเตือนใจว่า เรายังมีโอกาสได้ใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อีกหนึ่งวัน การเฝ้ามองก้อนเมฆที่เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วจนเหมือนเต่าวิ่งนั้น เป็นภาพที่แต่ละคนอาจตีความได้หลากหลาย บางครั้งเป็นการปลดปล่อยความคิดให้อยู่กับปัจจุบัน และช่วยลดความวิตกกังวล เมื่อจิตใจจดจ่ออยู่กับสิ่งรอบตัวแทนจะทำให้เวลาผ่านไปอย่างมีคุณค่า แม้ว่าเวลาจะเดินเร็วในวันที่มีความสุข และช้าในวันที่ท้อแท้ ความจริงนี้เป็นสิ่งที่ทุกคนต้องเผชิญและเรียนรู้ที่จะยอมรับให้ได้ ในช่วงที่ไข้หวัดใหญ่ระบาดอย่างนี้ การดูแลตัวเองด้วยการพกแมสและระมัดระวังสุขภาพเป็นสิ่งที่ควรทำ เพื่อความปลอดภัยของตัวเองและคนรอบข้าง การเขียนโพสต์หรือบันทึกเรื่องราวในแต่ละวัน ไม่เพียงแต่ช่วยให้เราโฟกัสสิ่งดี ๆ แทนที่จะจดจ่อกับเวลาที่ผ่านไปช้า แต่ยังเป็นการสร้างนิสัยและกิจวัตรใหม่ที่เติมพลังใจให้กับชีวิตการเป็นกิจกรรมที่ช่วยลดความเครียดและเพิ่มความมุ่งมั่นได้อย่างดี สุดท้ายแล้วเวลาที่ผ่านไปไม่เคยหยุดนิ่ง และเราก็ควรเปิดรับความรู้สึกต่าง ๆ ที่เข้ามา ทั้งความสุขและความทุกข์ เพื่อเรียนรู้และเติบโตไปพร้อมกับช่วงเวลาที่เปลี่ยนแปลงไป ขอเพียงให้เงยหน้ามองฟ้าแล้วเตือนตัวเองว่า "แกยังอยู่" ชีวิตยังมีค่าและมีความหมายเสมอ