การได้รับการขึ้นทะเบียนสงกรานต์ของไทยเป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้กับ UNESCO นับเป็นความภาคภูมิใจของคนไทยอย่างยิ่ง เนื่องจากประเพณีสงกรานต์มีความสำคัญและเป็นเอกลักษณ์ที่สะท้อนถึงวิถีชีวิต วิถีวัฒนธรรม และการแสดงออกทางศิลปวัฒนธรรมของไทยที่สืบทอดมาอย่างยาวนาน จากประสบการณ์ตรงของผมที่ได้ร่วมงานเทศกาลสงกรานต์ในหลายจังหวัด พบว่าสงกรานต์ไม่ใช่แค่การเล่นน้ำสนุกสนานเท่านั้น แต่ยังเป็นพิธีกรรมและกิจกรรมทางวัฒนธรรม เช่น การสรงน้ำพระสงฆ์ การละเล่นพื้นบ้าน และการบูชาผู้หลักผู้ใหญ่ ซึ่งแสดงถึงความเคารพและความรักในครอบครัวและชุมชนอย่างลึกซึ้ง ประเด็นการที่กัมพูชาจะเสนอขึ้นทะเบียน "สงกรานต์เขมร" ต่อ UNESCO ในปี 2570 นั้น สิ่งที่สำคัญคือต้องยอมรับว่ามรดกทางวัฒนธรรมที่มีความคล้ายคลึงกันสามารถได้รับการขึ้นทะเบียนร่วมกันหรือแยกกันได้ไม่ใช่การแย่งสิทธิ์กันเท่านั้น แต่เป็นโอกาสในการส่งเสริมความเข้าใจและความร่วมมือระหว่างประเทศในภูมิภาคนี้ นอกจากนี้ การที่รัฐบาลไทยเตรียมผลักดัน "ชุดไทย" มวยไทย ผ้าขาวม้า และลอยกระทง เพื่อเข้าสู่การขึ้นทะเบียน UNESCO อีกในปี 2569 ถือเป็นอีกหนึ่งก้าวที่สำคัญในการรักษาและส่งเสริมวัฒนธรรมไทยให้ได้รับการยอมรับในระดับโลก ที่สำคัญคือ การติดตามสถานการณ์และสื่อสารข้อมูลอย่างถูกต้องเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อเสริมสร้างความเข้าใจที่ถูกต้องแก่ประชาชนและลดความสับสนในประเด็นวัฒนธรรมนี้ โดยส่วนตัว ผมเห็นว่าการอนุรักษ์และส่งเสริมมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ คือสะพานเชื่อมโยงอดีตกับปัจจุบัน และเสริมสร้างอัตลักษณ์ของชาติให้แข็งแรงในยุคโลกาภิวัตน์ ซึ่งไทยถือว่ามีความได้เปรียบในเรื่องนี้อย่างมาก และการที่ UNESCO ให้การขึ้นทะเบียนสงกรานต์ ถือเป็นเครื่องยืนยันถึงคุณค่าทางวัฒนธรรมที่เป็นที่ยอมรับในระดับสากลอย่างแท้จริง