เมื่อชีวิตเจ็บปวดจนรู้สึกว่าเสียหลักไปหมด มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะอยากขอเวลาในการพักใจจริงๆ หลายครั้งที่เราเจอสภาวะเช่นนี้ รู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้ลำพังกับความทุกข์ และสงสารตัวเองมากๆ แต่การยอมรับและเข้าใจความรู้สึกเหล่านี้ถือเป็นก้าวสำคัญในการเริ่มต้นฟื้นฟูตัวเอง ผมเองก็เคยผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกแย่มากจนไม่อยากลุกจากที่นอน การขอเวลาหน่อยไม่ใช่การยอมแพ้ แต่เป็นการหยุดพักเพื่อเก็บแรง ก่อนจะลุกขึ้นมาอีกครั้งอย่างแข็งแกร่ง ในช่วงเวลานี้ ผมได้เรียนรู้ว่าการพูดคุยกับคนที่ไว้ใจ การเขียนบันทึกความรู้สึก หรือแม้แต่การเดินเล่นกลางแจ้งเล็กๆ น้อยๆ สามารถช่วยให้ใจสงบขึ้นได้ สำคัญที่สุดคือการไม่กดดันตัวเองให้ต้องกลับมาสดใสในทันที เพราะแต่ละคนมีช่วงเวลาของการฟื้นฟูที่ไม่เหมือนกัน อยู่กับตัวเอง ยอมรับความเจ็บปวด และให้เวลากับความรู้สึกเหล่านั้นอย่างเต็มที่ วันหนึ่งเราจะกลับมายิ้มและมีความสุขได้เหมือนเดิมแน่นอน