ကျွန်တော် တစခဏအကြာ ဝေးလံတဲ့ရွာမှာ နေထိုင်ရင်း ခံစားချက်တွေ အစွမ်းကုန် ပြင်းထန်လာတာကို တွေ့ရတယ်။ ရွာရဲ့ပုံစံ၊ လူနေမှုဘဝနဲ့ ရိုးရိုးရွာသူနဲ့တွေ့ဆုံမှုတွေဟာ ပုံမှန်နေ့စဉ်ဘဝနဲ့မတူဘဲ အဆန်းထူးနေခဲ့တယ်။ ပလောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရတဲ့အချိန်မှာ ကြည့်ရင် အပူပိုက်မှုနဲ့ ကျေးဇူးတင်မှုတွေ ရှိကြောင်းခံစားရပြီး၊ တကယ့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ သူ့ရဲ့စကားလုံးတွေမှာ စိတ်ပူပန်ခြင်း၊ အေးချမ်းချင်စိတ်နဲ့ ရွာကိုမေ့လျော့နိုင်မှုတွေဖော်ပြပေးခဲ့တယ်။ သူ့ဆီကနေ သတိပေးမှုနဲ့ မေတ္တာလက္ခဏာတွေက ငါ့အတွက် အနာဂတ်မှာရော လမ်းကြောင်းပြောင်းလဲဖို့ အကြံပြုချက်မျိုးလိုခဲ့တာပဲ။ ဒါ့အပြင် လူတိုင်းနဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကလည်း မတူညီနိုင်ပေမယ့် စတင်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးခဲ့ပြီး ငါ့ရဲ့စိတ်တစ်ခုလုံးက ဒီရွာကို ပြန်လည်ဆုံဆည်းဖို့ အားတက်လာခဲ့တယ်။ ဒီလိုလူမှုဆက်ဆံရေးတွေ၊ ဖောင်တီးမှုတွေဟာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေ ရှင်းလင်းကာ သာယာစေတဲ့အရေးကြီးခြင်းကို ထပ်မံသိလာစေခဲ့ပါသည်။ ရွာကိုလွမ်းတယ်ဗျာ ဆိုတဲ့ဟုန်မာမှုဟာ ရိုးသားချစ်ခင်မှုနှင့် ရင်ထဲကစိတ်ခံစားခွင့်လွှာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဒီလိုခံစားချက်တွေကို မျှဝေပေးတဲ့အခါမှာပဲ လူမှုရေး နဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးအရ လိုအပ်သော အားပေးမှုနဲ့ ထောက်ခံမှုတွေ ရရှိနိုင်တာကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ ဒါကြောင့် ရွာကိုလွမ်းတယ်ဗျာ၊ ပလောင်မလေးနဲ့ပတ်သက်တဲ့တစ်ခုခုတွေ ငါ့စိတ်ထဲမှာရော မေတ္တာနဲ့ ပြည့်နေတယ်ဆိုတာကို ဝေမျှချင်ပါတယ်။ ဒီခံစားချက်တွေက စကားလုံးနဲ့ ဖေါ်ပြလို့မပြည့်စုံသလို၊ ငါ့ဘဝမှာ တန်ဖိုးရှိမှုများကို နားလည်ဖို့လည်း ကူညီပေးခဲ့သည်။