อยากให้เข้าใจ...ฉันเองก็พึ่งเป็นแม่ครั้งแรก!

...ปฏิกิริยาตอนที่พยาบาลพาลูกมาหาเราครั้งแรก ตื่นเต้น ดีใจ เห็นแล้วก็รู้สึกเอ็นดู หลงรัก เจ้าก้อนนี่หน้าตาตลกจังเลย แต่ว่าเราไม่กล้าอุ้ม ทำเพียงแค่เอานิ้วเขี่ยๆแก้ม เพราะเขาดูบอบบางจัง

...ในใจฉันทั้งอยากอุ้ม อยากกอด อยากหอมเจ้าตัวจิ๋วของแม่ แต่ความกลัวมันมีมากกว่า เราอุ้มไม่เป็น เรากลัวเขาเจ็บ มันกลายเป็นว่าเราเสียโอกาสในครั้งแรกๆในการโอบอุ้มเขาไป

...พอออกจาก รพ. สิ่งที่เรียกว่า Baby Blues ก็เกิดขึ้นกับเรา ทั้งๆที่ก็เคยอ่านเจอ แต่เราก็คิดว่าเราตอนท้องยังอารมณ์ดี ไม่มีเหวี่ยงวีนใดๆเลย เราคงไม่เป็นหรอก แต่ไม่เลย...เราเป็น

...เราหวงลูกมาก ตอนแรกมันก็เบาๆ เราคิดหวงลูกกับบ้านของสามี เราคิดตลอดว่าเขาเป็นคนอื่น เป็นบ้านอื่น เขาไม่มีสิทธิในตัวลูกของเรา ไม่อยากให้ยุ่ง ซึ่งเราคิดว่าก็ปกติ

...แต่เราเริ่มหวงลูกกับพ่อแม่เรา เศร้า โกรธ โมโห กลัวเขาเอาลูกไป ทั้งๆที่เราอาศัยอยู่บ้านเดียวกัน พอพ่อแม่อุ้มลูกให้ตอนเรากินข้าว เราก็คิดว่า เนี่ย เขาจะมาเอาลูกเราไปอีกแล้ว พอลูกเราหลับในอกพ่อแม่เรา เราก็ขึ้นบ้านไปร้องไห้ รู้สึกว่าลูกไม่ต้องการเรา ไม่มีใครต้องการเรา เรามีหน้าที่แค่ปั๊มนม พาอาบน้ำ พอลูกร้องไห้ตอนอยู่กับเรา เราก็คิดว่าลูกไม่ชอบเรา จนมีความคิดที่ว่าเราไม่อยู่ตรงนี้แล้วดีกว่า อยากตุย เราไม่อยากเห็นว่าลูกรักคนอื่น ไม่อยากเห็นว่าลูกไม่ต้องการเรา

...ยิ่งเรารู้สึกอ่อนแอมากเท่าไหร่ ยิ่งร้องไห้ ยิ่งสงสารลูกที่มีแม่ไม่ได้ความแบบนี้ เรารู้สึกย้ำๆซ้ำๆว่าเราไม่ดี เราเป็นแม่ที่แย่ที่ทำให้ลูกสบายตัว หรือมีความสุขไม่ได้ มีแม่ที่อ่อนแอ่ร้องไห้ฟูมฟาย

...เราพยายามสื่อสารกับสามี กับพ่อแม่เรา พวกเขาพยายามเขาใจนะ พยายามปรับตัว แต่ว่าเราอาการไม่ค่อยดีขึ้นเลย ในใจมันเหมือนไม่มีใครเป็นพวกเดียวกับเรา ไม่มีใครเข้าใจเรา ทุกครั้งที่พ่อแม่เราอุ้มลูก เราจะเริ่มเศร้ามากขึ้นๆ เราไม่กล้าขอลูกคืน มันเหมือนใจนึงก็หวงลูกเพราะความเป็นแม่ ใจนึงก็เกรงใจพ่อแม่เราเพราะความที่เราเป็นลูก มันตีกันไปหมดเลย

...เราเริ่มไม่เชื่อหัวสมองกับความรู้สึกของตัวเองว่าอะไรถูกผิด อะไรควรไม่ควร เราเริ่มตัดสินใจไม่ได้ เพราะบางทีมันมีแต่แบบ ลูกกู ลูกกู ของกู ของกู เราร้องไห้แบบเริ่มคุมไม่ได้ และจิก ดึงผมไปด้วย

...เราคิดละ ว่าเราเป็นหนักแล้วนะ คุมตัวเองไม่ได้แล้วนะ เราพยายามหาสาเหตุ หาเหตุผลว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนี้ กว่าจะได้คำตอบ กว่าจะได้สติ ก็เกือบ 3 เดือนเต็ม

...เราหาทางออกให้ตัวเอง เราเริ่มมองหาวิธีให้ตัวเราเอง เราพึ่งเห็นว่า 3 เดือนที่ผ่านมา เรามองแต่ลูก โฟกัสไปที่จุดๆเดียว ไม่ค่อยสนใจคนอื่น หรือแม้กระทั่งตัวเอง เราไม่สนใจอะไรเลยในการใช้ชีวิตของตัวเอง ยังไงก็ได้ เพราะเรามองแค่ลูก มันเหมือนจะเป็นเป็นแม่ที่ดีนะ การที่เราเต็มที่กับลูก แต่ไม่เลย

...เราเริ่มแก้ด้วยการฝากลูกไว้กับพ่อแม่ แล้วออกจากบ้านไปหาอะไรกิน น้ำบ้าง ข้าวบ้าง ตัดการมองเห็นไปก่อน ไปครั้งนึงแค่ชั่วโมง 2 ชั่วโมง อาทิตย์ละครั้ง 2 ครั้ง

...แต่จุดเปลี่ยนคือมันมีอยู่วันนึง เราต้องไปหาหมอ และต้องไปตัดชุดทำงานใหม่ เพราะเราอ้วนขึ้น เราเลยต้องทิ้งลูกไว้กับพ่อแม่นานเกือบ 6-7 ชั่วโมง เป็นวันที่เรานัดเพื่อนกินข้าว ได้เดินซื้อของนิดๆหน่อยๆ อยู่ดีๆในใจกับก็รู้สึกอิสระ ผ่อนคลาย มันไม่ต้องห่วงอะไรเลย เบาสบาย เราถึงรู้ตัวว่าช่วงเวลาที่ผ่านมา เรากดดันตัวเราเองมากเกินไป

.

.

...แม่ๆที่เป็นเหมือนกัน เราเข้าใจนะ เป็นเพื่อนกันนะแม่ อย่าพึ่งคิดสั้น ให้คิดว่าเดี๋ยวเราก็หาย มันหายจริงๆนะคะ อย่ากดดันตัวเอง ให้ตัวเองพักบ้าง ให้อิสระกับตัวเองบ้างค่ะ

#ภาวะหลังคลอด #เบบี้บลู #ซึมเศร้า #babyblue