✨🐇everyone in this room will someday be dead🐈‍⬛✨

ถ้าใครเสิร์ชหา “everyone in this room will someday be dead” หรือชื่อไทย “สักวันเราต่างลาลับดับสลาย / บันทึกก่อนโลกดับสลาย” น่าจะกำลังมองหาว่าเล่มนี้เป็นแนวไหน อ่านยากไหม และเหมาะกับใคร เราอ่านแล้วรู้สึกว่าเป็นนิยายที่ “ตลกร้ายแบบจริงใจ” มากๆ คือพูดเรื่องความตาย ความเจ็บป่วย และความวิตกกังวลตรงๆ แต่เล่าด้วยจังหวะที่ทำให้เราเผลอขำทั้งที่ใจมันหน่วงอยู่ตลอด โทนเรื่องไม่ได้เป็นสยองหรือฆาตกรรมอะไรนะ แต่เป็นความหม่นแบบชีวิตจริงของคนที่มีปัญหาสุขภาพจิต (ตัวเอกชื่อกิลด้า) แล้วดันต้องไปทำงานในโบสถ์คาทอลิก ทั้งๆ ที่ตัวตนกับบริบทมันขัดกันพอสมควร ตรงนี้ทำให้เรื่องมีความ “จิกๆ คันๆ” และเสียดสีเบาๆ เกี่ยวกับศรัทธา ความรู้สึกผิด และความโดดเดี่ยว อ่านไปจะเหมือนเราได้เข้าไปอยู่ในหัวของกิลด้า เห็นความคิดที่วนลูป กังวลเกินเหตุ และถามตัวเองตลอดว่าเราจะอยู่ยังไงในโลกที่ทุกอย่างดับสลายได้ตลอดเวลา สิ่งที่เราชอบคือหนังสือไม่ได้พยายามสรุปชีวิตให้สวยงามเกินจริง มันยอมให้ความไม่มั่นคงอยู่ในเรื่องอย่างเป็นธรรมชาติ บางตอนคือเหมือนบันทึกความคิด (อ่านแล้วนึกถึงชื่อแนวๆ “บันทึกก่อนโลกดับสลาย”) ที่ทั้งเปราะบางและขำขื่นไปพร้อมกัน ใครที่เคยมีช่วงรู้สึกว่าโตแล้วแต่ในใจยังเป็นเด็ก ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง หรือกลัวความตายแบบอธิบายไม่ถูก น่าจะอินมาก ในแง่ “อ่านยากไหม” เราว่าอ่านง่ายกว่าที่ชื่อเรื่องทำให้คิด ภาษาเล่าเรื่องลื่น และมีอารมณ์ขันช่วยพยุงเนื้อหาหนักๆ เอาไว้ แต่ก็ต้องบอกตรงๆ ว่ามีธีมเรื่องความตาย ความเจ็บป่วย และความวิตกกังวลค่อนข้างชัด ถ้าใครช่วงนี้ใจบาง อาจอ่านแบบค่อยๆ ไปทีละบท หรือหาเวลาที่เราพร้อมหน่อย อีกอย่างที่หลายคนน่าจะอยากรู้คือปก—เล่มนี้ปกเด่นมาก (มีทั้งภาพผู้หญิงผมดำกับแมวสีเทา และองค์ประกอบอย่างกระต่ายสีชมพูที่ทำให้จำได้ทันที) เป็นปกที่ดึงเราเข้าหาหนังสือจริงๆ แบบ “เห็นแล้วอยากหยิบ” และพออ่านจบจะรู้สึกว่าความน่ารัก/แปลกของภาพมันเข้ากับความตลกร้ายในเรื่องอย่างประหลาด สรุปสำหรับเรา: เหมาะกับคนที่ชอบนิยายร่วมสมัยที่แตะสุขภาพจิตแบบไม่สวยหรู ชอบความตลกแห้งๆ และอยากอ่านอะไรที่พูดเรื่องความตายอย่างตรงไปตรงมา แต่ยังทำให้เรารู้สึกว่า…เออ ชีวิตมันก็เดินต่อได้ทีละวัน