เมื่อพูดถึงความทรงจำและการถูกคิดถึง หลายครั้งผมก็สงสัยว่าความทรงจำของคนเราจะคงอยู่ได้นานเท่าไรโดยเฉพาะในสถานการณ์ที่มีความเจ็บปวดลึกซึ้ง เช่น การต่อสู้กับมะเร็งระยะสุดท้าย ในฐานะที่เคยมีคนใกล้ตัวป่วยเป็นมะเร็งเต้านม ผมเข้าใจดีว่าการเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวซึ่งต้องสู้กับโรคร้ายนี้นั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ทั้งด้านร่างกายและจิตใจ อย่างหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้จากประสบการณ์ตรงคือความทรงจำของเด็กๆ หรือคนในครอบครัวที่ได้รับผลกระทบจากมะเร็ง มีวาระของมันเองเหมือนกับที่ภาพ OCR ได้สะท้อนคำถาม "ความทรงจำของเด็กคนนึงมันจะมีวันหมดอายุมั้ยนะ" ผมคิดว่าความทรงจำเหล่านั้นยังคงมีคุณค่าและส่งต่อพลังในรูปแบบต่างๆ แม้ว่าจะไม่ใช่การจดจำแบบชัดเจนตลอดเวลา แต่ความรักและแรงบันดาลใจที่ได้รับจากผู้ป่วยยังคงอยู่ในใจและสร้างแรงขับเคลื่อนให้คนที่ยังมีชีวิตต่อไปทำสิ่งดีๆ ยิ่งไปกว่านั้น การเล่าเรื่องราวต่อจากประสบการณ์จริงช่วยให้เราไม่ลืมความสำคัญของการดูแลกันและกันในสังคม และช่วยให้ผู้อ่านหรือครอบครัวผู้ป่วยได้รับกำลังใจว่า ทุกความทรงจำและความรู้สึกนั้นมีค่าและไม่ถูกลืมทันที สำหรับใครที่กำลังสู้กับโรคร้ายนี้หรือมีคนที่รักป่วย เป็นกำลังใจให้ทุกคนสู้แบบไม่ยอมแพ้ค่ะ การดูแลจิตใจของตัวเองและการได้รับการสนับสนุนจากรอบข้างเป็นสิ่งสำคัญมาก ที่สำคัญคือความทรงจำและการถูกคิดถึงไม่ใช่เรื่องที่ต้องกลัว เพราะสิ่งเหล่านี้สามารถเป็นพลังและสะพานเชื่อมใจให้คนที่จากไปและคนที่ยังอยู่ในภายหลังได้เสมอ