การละตัวตนในแง่มุมของพระพุทธศาสนาไม่ได้หมายความว่าจะต้องละทิ้งตัวตนหรือหยุดทำกิจกรรมใด ๆ ในชีวิตประจำวัน แต่เป็นการเข้าใจธรรมชาติของตัวตนที่แท้จริงว่าไม่ใช่สิ่งที่ถาวร คงทน และไม่มีตัวตนที่เป็น ‘ฉัน’ แบบตายตัว เมื่อละตัวตนได้จริง หมายถึงจิตใจสามารถเห็นความจริงตามอานตะลักขณะสูตร คือการรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น ณ ขณะนั้นอย่างไม่มีอคติหรือยึดมั่นถือมั่นต่อสิ่งนั้น ๆ จิตจะไม่ดิ้นรนหนีหรือยึดติดกับความรู้สึกดีใจ เสียใจ โกรธ หรือถูกตาตำหนิ แต่จะรับและปล่อยอย่างมีสติ ตัวอย่างเช่น เวลามีคนด่า เราจะไม่โกรธ โต้ตอบ หรือปกป้องตัวเองด้วยความแค้น แต่จะฟังด้วยความรู้เท่าทันว่าเสียงด่าทีนั้นเกิดจากเหตุปัจจัยใด ไม่ใช่ความจริงที่ทำร้ายจิตใจเรา ในขณะเดียวกัน การทำงาน ทำงานบ้าน หรือกระทำสิ่งต่าง ๆ ล้วนแต่ทำด้วยใจสงบ และไม่หวังผลว่าจะต้องได้รับคำชมเชยจากผู้อื่น นอกจากนี้ การละตัวตนช่วยให้การตัดสินใจทำได้อย่างมีเหตุผลและเหมาะสมต่อส่วนรวม ไม่ใช่เพราะความอยากได้อยากมี หรือความต้องการเอาชนะใจตนเองและผู้อื่น แต่เป็นการเลือกสิ่งที่เกิดจากเหตุปัจจัยที่ดีและมีประโยชน์สูงสุด สุดท้าย การละตัวตนที่แท้จริงยังเปิดทางให้เกิดความเข้าใจว่าเราคือส่วนหนึ่งของเหตุและปัจจัยที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาและไม่ถาวร เป็นการปล่อยวางความยึดมั่นย่อมพ้นทุกข์อย่างยั่งยืน เพราะไม่ไปยึดติดกับสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเราอย่างแท้จริง