เธอลืมไป…

บางวันเราไม่ได้เศร้าดังๆ แต่เศร้าแบบเงียบๆ คือยังใช้ชีวิตได้ กินข้าวได้ ทำงานได้ แต่พอตกกลางคืนความคิดก็พากลับไปที่คนเดิม แล้วก็วนอยู่กับคำถามเดิมว่า “เพราะเธอยังลืมเขาไม่ได้” หรือจริงๆ เราแค่ยังไม่ได้ยอมรับว่ามันจบไปแล้ว ช่วงที่ฉันรู้สึกแบบนี้ วิธีที่ช่วยได้คือยอมให้ตัวเองคิดถึงได้ แต่ต้องมี “ขอบเขต” ให้ความคิดถึงไม่กลืนทั้งวัน ฉันมักเลือกเพลงคิดถึงหรือเพลงฮีลใจที่เนื้อหาพูดแทนใจ แล้วเปิดตอนทำอะไรเบาๆ เช่น อาบน้ำ เก็บห้อง หรือเดินกลับบ้าน เพลงเศร้าลงสตอรี่ก็เหมือนเป็นพื้นที่ระบายแบบไม่ต้องอธิบายเยอะ แค่แชร์ท่อนที่ใช่ก็เหมือนบอกตัวเองว่า เราไม่ได้อยู่คนเดียวในความรู้สึกนี้ อีกอย่างที่ฉันชอบเตือนตัวเองคือประโยคประมาณว่า “ไม่มีเมื่อวานให้แก้ไข มีแต่วันใหม่” เพราะต่อให้เราย้อนกลับไปทบทวนแค่ไหน มันก็เปลี่ยนอดีตไม่ได้จริงๆ สิ่งที่ทำได้มีแค่เลือกว่าจะพาตัวเองไปทางไหนต่อ วันนี้อาจยังลืมไม่ได้ แต่เราสามารถ “อยู่กับมัน” ให้เบาลงได้ ถ้าใครกำลังติดอยู่กับการลืมเขาไม่ได้ ลองทำ 3 อย่างนี้ดู (ฉันทำแล้วเวิร์กมาก): 1) ตัดสิ่งกระตุ้นที่ทำให้ย้อนกลับไปซ้ำๆ ก่อน เช่น แอบเข้าไปส่องบ่อยๆ หรือฟังเพลงเดิมที่ทำให้พังทั้งวัน ให้ลดความถี่ลงทีละนิด 2) เขียนความรู้สึกสั้นๆ หลังฟังเพลง 1 เพลง เช่น วันนี้คิดถึงตรงไหน เจ็บตรงไหน แล้วปิดสมุด เหมือนเรา “วาง” ความคิดนั้นไว้ 3) สร้างกิจกรรมใหม่ให้กับวันใหม่จริงๆ ไม่ต้องยิ่งใหญ่ แค่เปลี่ยนเส้นทางกลับบ้าน เปลี่ยนเพลย์ลิสต์ หรือหามุมถ่ายรูปใหม่ๆ ก็ช่วยรีเซ็ตอารมณ์ได้ สุดท้ายการลืมไม่ใช่การแข่งขัน บางคนใช้เวลา บางคนใช้เพลง บางคนใช้ความเงียบ แต่ขอให้จำไว้ว่าถึงยังลืมเขาไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าเราจะเริ่มใหม่ไม่ได้ เพราะเราไม่มีเมื่อวานให้แก้ไข มีแต่วันใหม่ที่ค่อยๆ ทำให้เราเข้มแข็งขึ้นเอง