After Watching Review: The Conjuring: Last Rites

หลายคนที่เสิร์ชคำว่า Packthemovie น่าจะอยากรู้ “สรุปสั้น ๆ ว่าควรดูไหม” เลยขอเสริมรายละเอียดจากประสบการณ์ดู The Conjuring: Last Rites (คนเรียกผี 4) แบบไม่สปอยล์ให้ตัดสินใจง่ายขึ้นนะ อย่างแรกที่รู้สึกชัดคือฟีลลิ่งของภาคนี้ทำมาเพื่อ “ปิดฉาก” จริง ๆ โทนจะไม่ได้เร่งจังหวะหลอนตั้งแต่ต้น แต่ค่อย ๆ ปูความสัมพันธ์ของเอ็ดและลอร์เรน วอร์เรนให้เราอินก่อน พอเข้าช่วงพิธีกรรมครั้งสุดท้ายแล้วความกดดันมันค่อยไต่ขึ้นเรื่อย ๆ ใครที่ชอบความหลอนแบบจัดเต็มอาจรู้สึกว่าต้นเรื่องเอื่อย แต่ถ้าชอบอารมณ์ดราม่า-ครอบครัวปนสยอง จะรู้สึกว่ามันทำให้ตอนพีค “หนัก” และอบอุ่นไปพร้อมกัน เรื่องความน่ากลัว ส่วนตัวให้เครดิตคำว่า “ผีดุ” ได้เลย ไม่ใช่แค่ตุ้งแช่ แต่มีจังหวะบีบคอให้ลุ้นแบบเงียบ ๆ หลายฉากใช้ความมืด เงา เสียง และองค์ประกอบพิธีกรรมมาช่วย ทำให้บรรยากาศมันคลาสสิก เหมือนตั้งใจพาเราย้อนความรู้สึกไปหาเสน่ห์ยุคแรก ๆ ของจักรวาล The Conjuring ด้วย ถ้าจะให้เป็นไกด์ก่อนดู: - แนะนำดูภาค 1 และ 2 มาก่อน จะอินกับคู่เอ็ด–ลอร์เรนขึ้นเยอะ โดยเฉพาะเรื่องความผูกพันและแรงศรัทธาที่เป็นแกนหลักของซีรีส์ - ถ้ากลัวผีง่าย เลือกที่นั่งกลาง ๆ ไม่ชิดจอ และหลบเครื่องดื่มใหญ่ ๆ (มีบางซีนสะดุ้งจริง) - ดูจบแล้วอย่าเพิ่งลุก อันนี้สำคัญ เพราะมีฉากพิเศษท้ายเรื่องที่เหมือนเป็นการ “โบกมือลา” ให้แฟน ๆ แบบสวยมาก สุดท้าย ถ้าถามในฐานะคนตามดูยาว ๆ ภาคนี้ให้ความรู้สึกสมศักดิ์ศรีคำว่า Last Rites คือไม่ได้ขายหลอนอย่างเดียว แต่ขายการปิดบทบาทของคู่รักนักปราบผีให้ครบอารมณ์ ทั้งลุ้นระทึก โรแมนติก และความอิ่มเอมหลังเครดิต ใครเป็นแฟน The Conjuring น่าจะดูแล้วใจฟูพอ ๆ กับขนลุกเลย