ประสบการณ์ส่วนตัวของผมกับการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่ใช่ของเรานั้นมักมาพร้อมกับความเจ็บปวดและความสับสนใจ เมื่อตัดสินใจยึดติดกับสิ่งที่ไม่ถูกต้องหรือไม่เหมาะสม บางครั้งก็เหมือนถูกทำร้ายอย่างต่อเนื่องโดยไม่รู้ตัว ผมได้เรียนรู้ว่าการยอมรับว่าสิ่งนั้นไม่ใช่ของเรา และการปล่อยวางเป็นสิ่งที่สำคัญมากที่สุด เพื่อรักษาความสงบสุขในใจ การปล่อยวางไม่ได้หมายความว่าเราแพ้ แต่เป็นการตระหนักรู้และให้โอกาสตัวเองหันไปหาสิ่งที่ดีกว่า และเหมาะสมกับชีวิตมากกว่า ในบางครั้งความยึดติดนี้อาจแฝงไปด้วยความหวังหรือความกลัว แต่ถ้าเราปล่อยให้มันอยู่ต่อไปโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง มันอาจทำร้ายจิตใจของเราอย่างช้าๆ จนในที่สุด เราจะต้องจากสิ่งนั้นไปเองเพื่อความอยู่รอดทางใจ ผมแนะนำให้ลองตั้งคำถามกับตัวเองบ่อยๆ ว่าสิ่งไหนเป็นสิ่งที่ทำให้ใจเราประสบความสุขจริงๆ และพร้อมที่จะยอมรับการเปลี่ยนแปลง ทั้งนี้เพื่อเตือนตัวให้ไม่ยึดติดกับสิ่งที่ทำร้ายใจ และค่อยๆ ฝึกฝนใจให้เข้มแข็งพอที่จะปล่อยวางอย่างมีสติ ซึ่งจะนำไปสู่การเจริญเติบโตและความสุขที่ยั่งยืนในชีวิตต่อไป