เคยไหมที่รู้สึกว่าเรารักและคิดถึงใครสักคนมาก แต่กลับไม่ได้รับความรู้สึกนั้นกลับมาเหมือนกัน? ความรู้สึก "ไม่คิดถึงกันบ้างเลยหรอสักนิด" ที่ถูกพูดถึงในบทความนี้ สะท้อนความเจ็บปวดของคนที่ต้องเผชิญกับความไม่เท่าเทียมในความสัมพันธ์ที่บางครั้งเราก็ต้องยอมรับความจริงที่เจ็บปวด ในประสบการณ์ของผมเอง การเผชิญหน้ากับความรู้สึกถูกทอดทิ้งหรือไม่ได้รับความสำคัญ มันเหมือนกับเราอยู่ในสถานะ "โคตรเท่'โหดจัดอย่างตึง" ที่ต้องแสดงออกให้ดูแข็งแกร่งทั้งที่ใจอ่อนแอมากจริงๆ สิ่งที่ผมเรียนรู้คือ การเปิดใจและยอมรับว่าคุณค่าของตัวเรานั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับใครคนหนึ่ง เราควรจะรักและดูแลตัวเองให้ดี ไม่ต้องไปยึดติดกับความรู้สึกที่ไม่ได้รับการตอบแทน เพราะสุดท้ายแล้วคนที่เราต้องมีความสุขด้วย คือตัวเราเอง การพูดความจริงกับตัวเองและปล่อยวางบางสิ่งที่ทำร้ายใจ เป็นวิธีที่ช่วยให้ก้าวผ่านช่วงเวลายากลำบากนี้ได้ และเมื่อเวลาผ่านไป เราจะพบว่าความรักและความคิดถึงที่แท้จริงนั้น จะเกิดขึ้นในช่วงเวลาที่ถูกต้องกับคนที่คู่ควรเท่านั้น