ในชีวิตประจำวันที่เรามักต้องพบเจอผู้คนมากมาย ฉันเคยผ่านช่วงเวลาที่พยายามทำตัวใจดีและรับฟังทุกคนมากเกินไป จนบางครั้งรู้สึกเหนื่อยล้าและถูกเอาเปรียบโดยไม่รู้ตัว สิ่งหนึ่งที่ฉันเรียนรู้คือการตั้งขอบเขตให้กับความใจดีของตัวเอง เพราะความใจดีที่ไม่มีขอบเขต อาจเปิดโอกาสให้คนอื่นนำไปใช้ในทางที่ไม่เหมาะสมได้ การหยุดวิ่งไล่ตามการยอมรับจากคนที่ไม่เห็นค่าหรือไม่ให้ความสำคัญ คือการให้คุณค่าและรักตัวเองมากขึ้น เพราะไม่มีใครจะรักเราได้ดีไปกว่าตัวเราเองและคนที่รักเราจริง ๆ การเลือกที่จะรักษาความสัมพันธ์เฉพาะกับคนที่ดีและเห็นค่ากัน ช่วยเติมเต็มหัวใจและสร้างความสุขที่แท้จริง นอกจากนี้ ฉันยังตระหนักว่าพื้นที่ในชีวิตมีจำกัด ควรเลือกใช้เวลาและพลังงานกับคนที่เป็น "ทางหลัก" ที่สามารถแบ่งปันและเติบโตไปด้วยกัน ไม่ใช่กับคนที่เป็น "ทางผ่าน" ที่แค่ผ่านมาแล้วก็จากไป ซึ่งเป็นการรักษาสุขภาพใจและสร้างความมั่นคงทางอารมณ์ได้ดี สุดท้ายนี้ การเป็นคนใจดีมีขอบเขตไม่ใช่การเป็นคนใจร้าย แต่คือการรักและปกป้องตัวเองในเวลาเดียวกัน เพื่อให้ความใจดีนั้นเป็นคุณค่า ไม่ใช่ข้ออ่อนแอที่ใครจะเหยียบย่ำได้