ผู้ใดไร้รัก..ผู้นั้นเคยรัก “สุดใจ”

ประโยค “ผู้ใดไร้รัก..ผู้นั้นเคยรักหมดใจ” เป็นแนวแคปชั่นที่ฉันชอบมาก เพราะมันไม่ได้บอกว่าเราไม่ต้องการความรักนะ แต่มันยอมรับความจริงว่าเคยทุ่มสุดใจ แล้ววันหนึ่งมันหายไป เลยเหลือความเงียบๆ ที่คนอื่นอาจมองว่า “ชิล” ทั้งที่ข้างในกำลังพังอยู่ ถ้าใครกำลังหาแคปชั่นไปลงสตอรี่/โพสต์ ลองเลือกให้เข้ากับอารมณ์วันนั้นได้เลย: 1) ผู้ใดไร้รัก…ผู้นั้นเคยรักหมดใจ 2) ไม่ได้เข้มแข็ง แค่เหนื่อยเกินจะร้องไห้ 3) เคยให้ทุกอย่าง เลยเหลือแค่ความว่างเปล่า 4) รักจนไม่เหลือตัวเอง สุดท้ายก็ต้องกลับมาเก็บตัวเอง 5) ไม่โกรธแล้ว แค่ไม่อยากกลับไปเจ็บแบบเดิม 6) ความเงียบดังที่สุด…ตอนที่เราคิดถึงเขา 7) แผลที่มองไม่เห็น บางทีเจ็บที่สุด 8) ยอมแพ้ไม่ใช่เพราะไม่รัก แต่เพราะรักแล้วมันไม่พอ ส่วนตัวฉันรู้สึกว่าแคปชั่นเศร้าๆ แบบนี้ช่วย “ระบาย” ได้จริง แต่ก็อยากชวนให้ใส่ประโยคเล็กๆ ที่พาตัวเองกลับมา เช่น “ค่อยๆ ดีขึ้นได้” หรือ “รักตัวเองให้มากขึ้น” เพื่อไม่ให้โพสต์จบที่ความจม วิธีที่ฉันใช้เวลาวันใจบางๆ คือพาตัวเองไปอยู่ในที่ที่เงียบและปลอดภัย อาจเป็นคาเฟ่ โรงแรม หรือมุมพักผ่อนที่ทำให้ไม่ต้องฝืนยิ้มกับใคร แล้วค่อยๆ เขียนความรู้สึกออกมา บางคนชอบซื้อของเล็กๆ ให้ตัวเองเป็นรางวัล เช่น ของหวานหรือของขวัญชิ้นเล็ก (ฉันเคยให้รางวัลตัวเองด้วยของที่เล็งไว้ ราคาแถวๆ 1,190.-) มันไม่ได้แก้ปัญหาทั้งหมด แต่ช่วยให้วันนั้นผ่านไปได้แบบอ่อนโยนขึ้น ถ้าคุณกำลังอยู่ในช่วง “ไร้รัก” อยากให้จำไว้ว่าไม่ได้แปลว่าคุณไม่มีค่า แค่คุณเคยรักหมดใจ และคนที่รักได้สุดใจแบบนั้น…วันหนึ่งก็จะกลับมารักตัวเองได้เหมือนกัน