จากเหตุการณ์ทหารเหยียบกับระเบิดที่ช่องระยี จังหวัดสุรินทร์ ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2569 นี้ สิ่งหนึ่งที่ผมอยากแชร์คือความสำคัญของการสร้างความรู้ความเข้าใจกับเจ้าหน้าที่และประชาชนในพื้นที่ชายแดนเกี่ยวกับอันตรายที่อาจเกิดจากกับระเบิดเก่าหรือซากระเบิดที่ยังตกค้างอยู่ในพื้นที่ ผมมีประสบการณ์การเดินทางและเข้าไปในพื้นที่ชายแดนหลายแห่ง พบว่าพื้นที่หลายจุดแม้จะสงบแล้ว แต่ก็ยังมีซากระเบิดและกับระเบิดเก่าที่อาจก่อให้เกิดอันตรายร้ายแรงหากไม่ระมัดระวังอย่างเพียงพอ การที่ทัพภาค 2 ชี้แจงว่าเหตุการณ์นี้ไม่ใช่กับระเบิดใหม่ นับเป็นการทำให้ความเข้าใจคลาดเคลื่อนน้อยลงและลดความหวาดกลัวในสังคมได้ นอกจากนี้ ผมเห็นว่าการติดตั้งป้ายเตือนและการให้ความรู้กับชาวบ้านในชุมชนเกี่ยวกับการระมัดระวังโซนอันตราย ยิ่งช่วยลดความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นได้อย่างมาก ในฐานะผู้ที่ติดตามสถานการณ์ชายแดนไทย-กัมพูชา ผมอยากเน้นย้ำว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของทหารหรือเจ้าหน้าที่ฝ่ายความมั่นคงเท่านั้น แต่เป็นเรื่องของความปลอดภัยของทุกคนในพื้นที่ ในมุมหนึ่ง ความร่วมมือระหว่างหน่วยงานความมั่นคง-ท้องถิ่น-ประชาชน จึงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง เพราะนอกจากรับมือกับภัยคุกคามจากความไม่สงบแล้ว ยังต้องจัดการกับซากระเบิดเก่าที่ยังหลงเหลืออยู่ให้หมดไป เพื่อให้ชุมชนชายแดนสามารถดำเนินชีวิตได้อย่างปลอดภัยและยั่งยืน สุดท้ายแล้ว เหตุการณ์นี้เป็นเครื่องเตือนใจให้เราทุกคนตระหนักเรื่องความปลอดภัยและการเตรียมพร้อมในพื้นที่เสี่ยง ซึ่งหวังว่าในอนาคตจะไม่มีเหตุการณ์อันตรายเช่นนี้เกิดขึ้นอีก พร้อมทั้งขอส่งกำลังใจให้กับเจ้าหน้าที่ทุกคนที่ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความกล้าหาญและเสียสละในพื้นที่เสี่ยงอันตรายนี้อย่างแท้จริง