เดี๋ยวจ่ายให้
เวลาออกไปซื้อของหรือมีธุระอะไรก็แล้วแต่ ถ้าได้ไปกับแม่
แม่มักจะพูดบ่อย ๆ ว่า "เอาสิเดี๋ยวแม่ซื้อให้" หรือ "กินมั้ยเดี๋ยวแม่เลี้ยง" ฟังดูเป็นประโยคที่ใครหลายคนน่าจะอยากได้ยิน … แต่ไม่รู้ทำไม ฉันจะรู้สึกชวนให้หงุดหงิดทุกที
จนวันหนึ่ง ทุกอย่างดำเนินไปเหมือนเดิมกับคำพูดเดิม ๆ จากแม่
แต่รอบนี้ฉันไม่ได้แสดงแค่สีหน้า แต่ฉันปล่อยสกิลลูกปากไว
"โอ้ยยยย แม่พอเหอะ ถ้าอยากได้อะไรเดี๋ยวจะซื้อเอง พูดอย่างนี้ เหมือนด้อยค่ากันเลย"
แม่เงียบไป ........
ฉันอีคนปากดีไม่รู้สึกผิดอะไร นึกในใจเอ่อพูดไปแม่จะได้ไม่ต้องมาพูดอีก 🧟♀️ (ช่วงนี้รู้สึกปากฉันจะเล็กลง แขนขายาวยังไงก็ไม่รู้) 👻
หลังจากนั้นไปหาแม่ อยู่ดีดีแม่ก็พูดขึ้นมาว่า "วันนั้นนะที่บอกว่า แม่ด้อยค่าอ่ะ จริง ๆ แม่ก็แค่คิดถึงสมัยเป็นเด็ก ๆ กัน เห็นของกินก็จะคอยถามแบบนี้แหละ อยากให้ได้กิน" (T_T)
จบประโยค… มันเหมือนมีอะไรบางอย่างสะกิดใจเบา ๆ แบบที่ไม่ต้องเสียงดัง แต่มันชัด
⏳ ย้อนอดีต
ตอนเด็ก ๆ บ้านเราไม่ได้สบายอะไร รายได้มาจากขายก๋วยเตี๋ยว เด็กแพคขนมในโรงงานทำขนมปังแถวบ้าน
ทำข้าวต้มมัดเดินขายตามบ้าน
ยันดองเหล้าขาย (ยาดองนี่แหละ 🥴)
มันไม่ใช่ชีวิตที่มีคำว่า “อยากได้อะไรก็ ได้” ง่าย ๆ
แต่แม่…ก็ยังพยายามพูดประโยคนั้นอยู่เสมอ “เอาสิ เดี๋ยวแม่ซื้อให้”
ฉันเพิ่งเข้าใจว่า มันไม่ใช่คำพูดของคนอยาก “จ่ายเงิน”
แต่มันคือคำพูดของคนที่อยากให้ลูกมีในสิ่งที่ตอนนั้นเคยไม่มี
✨ บางคำพูดไม่ได้หมายความแบบที่เราแปล ✨

































