สำหรับเรา “คำว่าเพื่อน” ไม่ได้แปลว่าต้องยอมทุกอย่าง หรือถูกแซวถูกล้อได้ไม่จำกัด เพราะเพื่อนที่ดีควร “ให้เกียรติ” กันเป็นพื้นฐาน ต่อให้สนิทแค่ไหน ถ้าวันหนึ่งความใจดีของเราถูกเอาไปลองใจ เอาไปล้อเล่นซ้ำ ๆ จนรู้สึกไม่โอเค มันเริ่มไม่ใช่ความสนิทแล้ว แต่มันคือการละเลยความรู้สึกกันมากกว่า ในที่ทำงานยิ่งชัด บางคนเรียกกันว่าเพื่อน ทั้งที่จริงเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน พอเริ่มช่วยเหลือกันบ่อย ๆ เช่น รับงานแทน แก้ปัญหาให้ ช่วยประสานงานให้ ก็อาจกลายเป็นความเคยชินของอีกฝ่าย พอเราปฏิเสธครั้งหนึ่งกลับโดนงอน โดนประชด หรือโดนพูดว่า “แค่นี้ก็ไม่ได้เหรอ เพื่อนกันไม่ใช่เหรอ” ประโยคแบบนี้ทำให้เราย้อนคิดเลยว่า คำว่าเพื่อนถูกใช้เพื่อความสัมพันธ์ หรือถูกใช้เพื่อกดดันให้เรายอม สิ่งที่เราเรียนรู้คือ “ความอดทนมีขีดจำกัด” และการตั้งขอบเขตไม่ใช่เรื่องผิด เราเริ่มจากการสื่อสารตรง ๆ แต่สุภาพ เช่น “เราช่วยได้เท่านี้นะ งานส่วนนี้ขอให้เธอจัดการต่อ” หรือถ้าเป็นการล้อเล่นแรง ๆ ก็พูดชัดว่า “เรื่องนี้เราไม่ขำ ขอไม่เล่นแบบนี้นะ” ตอนแรกอาจรู้สึกใจแข็ง แต่จริง ๆ คือการปกป้องตัวเอง อีกอย่างที่ช่วยมากคือดู “การกระทำ” มากกว่าคำพูด เพื่อนจริงจะรับฟังเมื่อเราบอกว่าไม่โอเค และจะปรับตัว ไม่ใช่หันมาโทษว่าเราเรื่องมาก หรือทำให้เรารู้สึกผิดซ้ำ ๆ ถ้าบอกแล้วไม่เปลี่ยน แถมยังเพิ่มระดับการล้อเลียนหรือเอาเรื่องเราไปพูดต่อ เราจะเริ่มถอย ระยะห่างคือคำตอบที่สงบที่สุด สุดท้าย สำหรับเรา คำว่าเพื่อนคือคนที่อยู่ข้าง ๆ โดยไม่ทำร้ายกัน ไม่ใช้ความสนิทมาทดสอบความใจดี และเคารพขอบเขตของกันและกัน ถ้าวันไหนหมดความอดทนจนรู้สึกว่า “คือคนไม่รู้จักกัน” มันอาจเป็นสัญญาณว่าเราควรเลือกความสบายใจของตัวเองก่อนเสมอ