เมื่อก้าวเข้าสู่วัย 30 ผมพบว่าความรู้สึกเรื่องเวลาเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน จากที่เคยคิดว่าเวลาเป็นสิ่งเต็มพิกัดกลับกลายเป็นสิ่งที่ไม่พอใช้สำหรับทุกอย่าง อย่างเช่นความสัมพันธ์กับเพื่อนที่ครั้งหนึ่งเคยสนิทสนม ตอนนี้กลับเริ่มหลุดลอยหายไปในความเงียบ บางครั้งเราก็ไม่รู้ว่าเพื่อนคนเดิมอยู่ที่ไหน เหมือนชะตาของความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนแปลงตามช่วงชีวิต ที่ซ้ำร้ายคือความฝันหรือเป้าหมายที่เคยตั้งไว้สมัยยังมีไฟ กลับกลายเป็นของเก่าที่ถูกวางไว้ในลิ้นชักและเก็บเป็นความทรงจำ สิ่งที่ผมเรียนรู้จากประสบการณ์นี้คือ ไม่มีอะไรหยุดเวลาที่เดินไปข้างหน้าได้จริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว เพื่อนร่วมงาน หรือคนรอบข้าง ทุกคนล้วนมีเส้นทางของตัวเองที่จะต้องเดินไปเพื่ออนาคตที่ดีกว่า ดังนั้นในแต่ละช่วงเวลาที่ยังมีอยู่ เราควรให้ความสำคัญกับความรู้สึกและความสัมพันธ์มากกว่าที่เคย เคารพและเห็นคุณค่าของคนที่อยู่ใกล้ เพราะวันหนึ่งเมื่อเวลาผ่านไปสิ่งเหล่านี้จะกลายเป็นความทรงจำล้ำค่าที่บอกให้เรารู้ว่า เราเคยเดินทางมาไกลแค่ไหน ผมอยากแนะนำให้ทุกคนหมั่นเติมเต็มความสัมพันธ์ สร้างช่วงเวลาดีๆ และเปิดใจรับมือกับความเปลี่ยนแปลง เพราะความจริงของชีวิตวัย 30 คือเวลาที่มีไม่เคยพอ และสิ่งที่สำคัญคือต้องใช้เวลานั้นให้คุ้มค่าที่สุด
6/12 แก้ไขเป็น