5 ways to take care of the heart When a dog returns to the stars 🌈 on a day when we can't continue living.
You know... 🤍
If you were still crying today,
Still miss me everyday
Still feels like a partial heartbreak.
👉 It's not wrong.
Because of what I'm feeling.
Not just "regret."
But it is.
👉 "Love that is still full of heart."
"Mom... don't rush to miss me." 🐾
🌿 1. Can't do it = Mom really loves me so much.
A psychological study found that
Loss of a pet
Can create sadness.
Not unlike losing a family man.
Because of the bond between us.
👉 is really a "deep emotional bond."
(Described in the work on human-animal bonds and pet loss grief)
That means...
That I still can't accept
It's not because I'm weak.
But because I "really love" 🤍
🤍 2. You don't have to "forget me" to get better.
Many people think
Must forget to heal
But the truth is,
👉 We don't have to forget.
We gradually learned to
"Living with nostalgia."
Without it hurting us the same
"You don't have to forget me.
Just slowly living with my memory... that's enough. "🐶
🧠 3. Guilt is what I have to let go.
I might think
* We should take better care
* We could have been with him more
But psychologically,
👉 Guilt after loss.
It's something that happens very normally.
Because the brain is trying
"Go back and solve the unsolvable."
But the truth is...
👉 at the time.
I did my best.
The way I am. 🤍
"Mom... I've never been mad at you.
I know you love me the most. "🐾
🌈 4. I'm not missing... just change the address.
This kind of love
Not disappearing by body
But it moved in.
👉 in memory.
👉 In a sense.
👉 In my heart.
And that's why
You can still feel me.
Even though I'm not there anymore.
💛 5. Gradually live with a rat in your heart.
I don't have to be strong.
No rush, "Okay."
Just slowly living.
Go with my love
Because of the remedy.
Not forgetting.
But is
👉 that we can still love him.
Without the same pain.
"Mom... if you can't make up your mind today,
I'm not in a hurry.
I'll wait here.
Always in my mother's heart, "🤍🐾
# Dog slave # Dog stars # Dog back stars # Miss the dog that left # pawtalk
การสูญเสียสุนัขที่เราแสนรักเป็นประสบการณ์ที่ทำให้ใจเราหมดแรงและเต็มไปด้วยความโศกเศร้าอย่างลึกซึ้ง ในฐานะคนรักสัตว์เลี้ยงที่เคยผ่านช่วงเวลานี้มา ฉันได้เรียนรู้ว่าการยอมรับความรู้สึกเศร้าไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นสะพานที่พาเราไปสู่การเยียวยาที่แท้จริง หนึ่งในความเข้าใจสำคัญคือ ไม่จำเป็นต้องลืมหรือกดทับความรู้สึกคิดถึงสัตว์เลี้ยงของเรา เพราะความทรงจำและความรักที่มีต่อสุนัขนั้นคือสิ่งที่ช่วยสร้างความเข้มแข็งในวันที่รู้สึกอ่อนแอ แทนที่จะพยายามลืม เรามาเรียนรู้ที่จะอยู่กับความรู้สึกนั้นอย่างใจเย็นและเปิดใจ พร้อมทั้งให้โอกาสตัวเองได้ร้องไห้และระบายความเศร้าอย่างเป็นธรรมชาติ นอกจากนี้ ความรู้สึกผิดที่บางครั้งเกิดขึ้นหลังสูญเสียก็เป็นเรื่องปกติที่สมองพยายามทำความเข้าใจและแก้ไขสิ่งที่ทำไม่ได้ การให้อภัยตัวเองและยอมรับว่าเราทำดีที่สุดแล้วในเวลานั้นจะช่วยให้ก้าวผ่านความเศร้านั้นไปได้อย่างสงบ สิ่งที่ฉันได้ประสบกับตัวเองคือ การที่สุนัขไม่ได้จากเราไปไหน แต่เพียงย้ายที่อยู่ในหัวใจและความทรงจำ ซึ่งความรักนี้จะยังคงอยู่เสมอและเป็นแรงผลักดันให้ใช้ชีวิตต่อไปในทางที่ดี พร้อมกับเก็บรักษาความทรงจำที่สวยงาม สุดท้าย การค่อย ๆ ใช้ชีวิตต่อไปโดยไม่รีบบังคับใจให้เข้มแข็งหรือโอเคในทันที เป็นหนทางให้หัวใจเราได้เยียวยาตัวเองอย่างแท้จริง เพราะการรักต่อไปได้โดยไม่เจ็บปวดทั้งนั้นคือการกลับมามีชีวิตอีกครั้งอย่างสมบูรณ์ในแบบของเราเอง