Letter from Luna, number 03 💌🌙, to a mother... who still misses, still cries, misses you.
Mom...
Today I want to tell mom
Something.
That I just understood.
After being on the star,
🤍
Before.
I used to think
If Mom still cries,
Meaning the mother is still suffering
But now I know...
Tears
Not the enemy of the heart.
Sometimes.
It was just
Love
That is flowing out
Mildly.
🌿
You know...
Nobody.
Order the heart
Can stop thinking
Like no one
Order the sun.
Not to fall into the ground
Or order flowers.
Not to wilt.
Everything on earth.
Each has its time.
Even sadness.
Well, too.
🤍
Mom, don't rush.
Let the heart heal
Don't feel guilty.
That today
Still miss me
Because of the remedy.
Not a competition.
No one won.
From the earliest sad recovery.
☁️
But there's one thing.
That I want to ask
When you cry
Don't forget.
Smile for yourself
Not because
I need to be strong.
But because
Mom deserves it.
Mildness.
From myself.
Like mom.
Used to give to me
Every Day
🌙
Mom...
Nature teaches me
One thing.
Clouds
Not gone anywhere
It just changed.
It's the rain.
Leaves
Not dead.
It's just back.
To the land.
And love.
Same thing.
It never disappeared.
It just
Change format
From the hug.
Come as a nostalgia
From vision.
Come as a feeling
From being on the side.
Become in the heart
🤍
So...
If any day
Mom's still crying.
I want you
Full cry
But then...
Help live on.
Instead of me
Smile to the sky
Take a walk
Look at the sunset.
Eat delicious things
And live.
To suit
Love
That we used to have together
Because that
Is what makes me
The happiest.
🌙
Mom...
I wasn't hoping
Let mom stop loving me
I just hope
That someday
I will discover that
Same heart
That used to cry because of love
Can smile
Because of love.
The same one, too.
And that day...
I will know
Nostalgia
Not a burden.
But it is.
Gift
That love
Leave it to us.
Forever.
🤍
- Always love.
Luna. From the stars. 🐾✨
# Dog stars # Miss little dog # Love dogs like children # Dog back stars # pawtalk
การสูญเสียคนที่เรารักโดยเฉพาะลูกน้อยเป็นเรื่องที่เจ็บปวดลึกซึ้งและยากที่จะลืม การเขียนจดหมายถึงลูกที่จากไปแล้วเหมือนที่ลูน่าทำในเรื่องนี้ เป็นวิธีหนึ่งที่ช่วยให้แม่หรือผู้สูญเสียสามารถแสดงความรู้สึกและปลดปล่อยอารมณ์ออกมาอย่างที่หัวใจต้องการ จากประสบการณ์ส่วนตัว แนวคิดที่ว่าน้ำตาไม่ใช่ศัตรูต่อหัวใจแต่เป็นความรักที่เปลี่ยนรูปแบบ เป็นสิ่งที่หลายคนที่ผ่านช่วงเวลาแห่งความเศร้าสามารถเข้าใจและนำไปใช้เองได้จริง ๆ เพราะเพียงแค่เรายอมรับและให้สิทธิ์ตัวเองร้องไห้ หรือแสดงออกถึงความรู้สึก ก็ช่วยให้จิตใจได้พักผ่อนและเยียวยาอย่างค่อยเป็นค่อยไป ธรรมชาติยังสอนเราว่าสิ่งเป็นสิ่งชั่วคราว เช่น เมฆที่กลายเป็นฝน ใบไม้ที่ร่วงหล่นกลับคืนสู่ดิน ความรักก็เช่นเดียวกัน แม้ไม่อาจจับต้องได้ แต่ยังคงอยู่ในหัวใจและความทรงจำที่ลึกซึ้ง นี่คือการเปลี่ยนแปลงและการรับรู้ที่ทำให้เราเข้มแข็งขึ้นโดยไม่จำเป็นต้องลืมหรือเลิกรัก สำหรับแม่ที่ยังร้องไห้และคิดถึงลูก เส้นทางการเยียวยาไม่ใช่การแข่งขัน ไม่มีข้อกำหนดว่าต้องหายเร็ว แต่สิ่งสำคัญคือให้ตัวเองได้รับความอ่อนโยน ไม่ว่าผ่านน้ำตาหรือผ่านการยิ้มให้กับสิ่งรอบข้าง และใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ในทุกวันเพื่อเป็นเกียรติแก่ความรักที่เคยมีร่วมกัน การตั้งใจก้าวผ่านความเศร้าไปพร้อมกับการฉลองความรักในรูปแบบใหม่ทำให้ความคิดถึงกลายเป็นของขวัญซึ่งเติมเต็มหัวใจให้เต็มเปี่ยม แม้จะเจ็บปวดแต่มันก็ยังเต็มไปด้วยพลังแห่งความรักและความหวังที่ยังคงอยู่ตลอดไป