ดอกชมพู
ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะเศร้า แต่ร้องไห้เพราะเขารักกันมากเกินไป 🥺
เพิ่งอ่านนิยาย BL ย้อนยุคล้านนาเรื่องนึงจบ เป็นเรื่องของอุปราชผู้สูงศักดิ์กับช่างไม้ผู้ต่ำต้อย
ตอนแรกนึกว่าจะเป็นแนวเศร้าธรรมดา แต่พออ่านถึงตอนที่เจ้าหนานคุกเข่าลงบนพื้นทรายระดับเดียวกับช่างไม้ แล้วพูดว่า "ข้าจะจำต้นไม้ต้นนี้... กับคนที่รดน้ำให้มัน"
ฉันแบบ... ใจสลาย 💔
แล้วพอถึงตอนที่ 11 ในห้องที ่ไม่มีแสง ที่เขาบอกว่า "แม้พรุ่งนี้เราจะต้องมลายไปพร้อมกัน ข้าก็ยังปรารถนาให้เจ้ามอบสัมผัสเช่นนี้ให้ข้าอีกสักครั้ง"
ฉันนี่กรีดร้องในห้องเลยจ้ะ ไม่เกินจริง
ใครที่ชอบนิยายแนว ชนชั้น / ซ่อนรัก / รอคอย / ดราม่าหนักแต่จบดี ต้องไปอ่าน!
ลงใน tunwalai ชื่อเรื่อง "ดอกชมพู










อ่านได้ที่ http://www.tunwalai.com/story/915622