เป็นคนแฟร์ๆอยู่แล้ว

คำว่า “แฟร์ๆ” ในภาษาพูดไทย ส่วนใหญ่ยืมมาจากอังกฤษคำว่า fair ที่แปลประมาณว่า “ยุติธรรม /เท่าเทียม/ตรงไปตรงมา/มีน้ำใจนักกีฬา” เวลาเราบอกว่า “เป็นคนแฟร์ๆ” เลยไม่ได้หมายถึงคนใจดีอย่างเดียว แต่หมายถึงคนที่ให้ความสำคัญกับความถูกต้องและความสมเหตุสมผลด้วย สำหรับเรา “แฟร์ๆ” คือการปฏิบัติกับคนอื่นตามสิ่งที่เขาปฏิบัติกับเราแบบพอดีๆ ไม่เอาเปรียบ ไม่เล่นเกม และไม่ตัดสินอีกฝ่ายแบบลำเอียง เช่น ถ้าอีกฝ่ายสื่อสารชัด เราก็ชัดกลับ ถ้าอีกฝ่ายให้เกียรติ เราก็ให้เกียรติกลับ อันนี้คือแฟร์ในมุมความสัมพันธ์ แต่ที่หลายคนอาจเข้าใจคลาดเคลื่อนคือประโยค “ดีมาดีกลับ ร้ายมาร้ายกลับ” ถ้าทำแบบอารมณ์พาไปอาจกลายเป็นไม่แฟร์ได้เหมือนกัน สำหรับเราความแฟร์ควรมี “ขอบเขต” และ “เหตุผล” เช่น - เขาหายไปทั้งวันโดยไม่บอก → เราแฟร์ด้วยการถามตรงๆ ว่าติดอะไร และบอกความรู้สึก ไม่ใช่หายกลับเพื่อเอาคืน - เขาพูดแรงใส่เรา → แฟร์คือหยุดคุยตอนอารมณ์แรง แล้วค่อยคุยใหม่เมื่อพร้อม ไม่ใช่ด่ากลับให้เจ็บกว่าเดิม เวลาอยากใช้คำว่า “แฟร์ๆ” ให้ถูกบริบท ลองเลือกประโยคที่สื่อความหมายชัดขึ้น เช่น - “ขอคุยกันแบบแฟร์ๆ คือพูดตรงๆ และเคารพกันนะ” - “เราอยากตกลงกติกาให้แฟร์ ทั้งสองฝ่ายโอเค” - “เราให้โอกาสเท่ากัน ไม่เลือกที่รักมักที่ชัง” อีกอย่างที่เราชอบย้ำกับตัวเองคือ ความแฟร์ไม่ใช่การ “ยอมทุกอย่าง” แต่คือการให้ความรักและความสัมพันธ์แบบมีคุณค่า—มอบความรักทั้งหมดให้ได้ก็จริง ถ้าอีกฝ่ายยินดีที่จะมีเราและให้เกียรติเราเหมือนกัน ถ้าวันหนึ่งเขาไม่ชัด ไม่จริงใจ หรือทำให้เรารู้สึกต่ำค่า การถอยออกมาก็เป็นความแฟร์กับตัวเองเช่นกัน สรุปสั้นๆ: “แฟร์ๆ” แปลว่า ยุติธรรม ตรงไปตรงมา และให้เกียรติซึ่งกันและกัน ใช้ได้ทั้งเรื่องงาน เพื่อน และความรัก ขอแค่ทำด้วยเหตุผล ไม่ใช่เอาคืนด้วยอารมณ์ เราว่านี่แหละแฟร์แบบที่สบายใจที่สุด