ในฐานะที่เป็นคนหนึ่งที่เติบโตมาในพื้นที่ภาคใต้และมีโอกาสเห็นการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมของคนในพื้นที่นี้ ผมอยากแชร์ประสบการณ์ส่วนตัวเกี่ยวกับการเป็น "เด็กใต้" จากจังหวัดสุราษฎร์ธานีและพื้นที่คีรีรัฐที่แม้จะผ่านวัย 43 ปีไปแล้ว แต่ความรู้สึกและความภาคภูมิใจในอัตลักษณ์ท้องถิ่นยังคงอยู่ไม่เสื่อมคลาย เด็กใต้ในพื้นที่นี้มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมและภาษาที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายาย การรักษาค่านิยมประเพณีโดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้ภาษาถิ่นและการจัดงานประเพณียังคงเป็นเครื่องยืนยันถึงความผูกพันกับถิ่นกำเนิด ผมเองเคยได้เข้าร่วมงานประเพณีท้องถิ่นหลายครั้งในสุราษฎร์และคีรีรัฐ รู้สึกได้ถึงพลังแห่งความสามัคคีและความรักในชุมชนที่ทำให้เด็กใต้ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ก็ยังรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของสังคมนี้อย่างแข็งแรง แม้ว่าในยุคปัจจุบัน เด็กใต้จะเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและสังคมอย่างรวดเร็ว เช่นการย้ายถิ่นฐานเพื่อหางานทำในเมืองใหญ่ หรือการปรับตัวกับเทคโนโลยีสมัยใหม่ แต่การมีรากฐานทางวัฒนธรรมที่มั่นคงช่วยให้พวกเขามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและสามารถนำเสนอภาพลักษณ์บวกต่อสังคมไทยโดยรวม สำหรับผู้ที่อายุ 43 ปีขึ้นไปเช่นนี้ ถือว่ามีบทบาทสำคัญในการส่งต่อวัฒนธรรมให้กับคนรุ่นใหม่ ผมเห็นว่าแม้เวลาจะผ่านไปนาน แต่ความทรงจำและความผูกพันกับถิ่นฐานยังคงเป็นแรงขับเคลื่อนให้เด็กใต้ทุกคนรักษาความเป็นตัวเองและช่วยกันพัฒนาชุมชนให้เข้มแข็งยิ่งขึ้น ท้ายที่สุด ผมอยากชวนทุกคนที่สนใจมาร่วมอนุรักษ์และสนับสนุนวัฒนธรรมท้องถิ่นของเด็กใต้ ทั้งสุราษฎร์และคีรีรัฐ เพื่อไม่ให้ความงดงามนี้หายไปตามกาลเวลา เพราะนี่คือส่วนหนึ่งของตัวตนและความภาคภูมิใจที่ยิ่งใหญ่ของเราทุกคน