การเติบโตในพื้นที่ภาคใต้ของประเทศไทยโดยเฉพาะบริเวณป้ายสุราษฎร์และคีรีรัฐ มอบประสบการณ์ที่มีทั้งความท้าทายและความทรงจำที่ลึกซึ้ง ทั้งในแง่ของวัฒนธรรม ประเพณี รวมถึงการดำเนินชีวิตประจำวันที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เมื่อพูดถึงคำว่า "เด็กใต้" และ "เด็กคีรีรัฐ" หลายๆ คนอาจจะมีภาพจำเกี่ยวกับวิถีชีวิตที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของชุมชน ความเป็นกันเอง และความร่วมมือกันระหว่างคนในพื้นที่ ผมเองในฐานะที่เคยเป็นเด็กวัยรุ่นในพื้นที่เหล่านี้ รู้สึกว่าประสบการณ์เหล่านี้ช่วยสร้างบุคลิกและมุมมองในชีวิตได้มาก หลายครั้งความเป็นเด็กใต้ก็สอนให้เราเข้มแข็ง เข้าใจชีวิต และสามารถต่อสู้กับอุปสรรคต่างๆ ได้ดี เมื่ออายุเข้าสู่เลข 4 อย่าง 43 ปีแล้ว ผมคิดว่าความหมายของคำว่า "อายุ 43 แล้วไง" ไม่ได้หมายถึงข้อจำกัด แต่กลับเป็นช่วงเวลาที่เราสามารถยืนหยัดและเป็นตัวของตัวเองมากขึ้นอย่างมั่นใจ ความทรงจำในอดีตจากป้ายสุราษฎร์ที่เคยเติบโตมา ช่วยให้ทุกครั้งที่กลับไปเยือนบ้านเกิด เราได้รู้สึกถึงความเป็นตัวตนที่แท้จริงและความภาคภูมิใจในรากเหง้าของเรา เรื่องราวเหล่านี้ผมอยากแชร์ให้กับคนที่อาจกำลังมองหาแรงบันดาลใจหรือเข้าใจวิถีชีวิตของเด็กใต้ในยุคปัจจุบัน รวมถึงผู้ที่มีประสบการณ์คล้ายกันได้เห็นว่า อายุไม่ใช่อุปสรรคของการเรียนรู้และเติบโต และแม้เวลาจะผ่านไปก็ตาม ความทรงจำดีๆ จากบ้านเกิดที่ป้ายสุราษฎร์และคีรีรัฐจะช่วยเติมเต็มและสร้างพลังให้กับชีวิตของเราอย่างต่อเนื่อง