จากประสบการณ์ส่วนตัวที่ได้เลี้ยงลูกและศึกษาพฤติกรรมเด็ก ผมพบว่าปัญหาลูกอารมณ์ไม่ดีหรือขี้หงุดหงิดนั้นเกิดจากจุดเล็กๆ ในชีวิตประจำวันที่พ่อแม่มักมองข้ามไป บ่อยครั้งที่พ่อแม่เองก็หงุดหงิดกลับเมื่อลูกโมโห ซึ่งส่งผลให้เด็กเรียนรู้ว่าวิธีแสดงอารมณ์เช่นนี้เป็นเรื่องปกติ อย่างทฤษฎี Mirror Neuron อธิบายว่าเด็กจะจดจำและเลียนแบบพฤติกรรมที่เห็นรอบตัว สิ่งสำคัญคือการเข้าใจว่าสมองส่วนหน้าของลูกยังพัฒนาไม่เต็มที่ในช่วง 0-3 ขวบ ทำให้ลูกยังไม่สามารถเข้าใจเหตุผลซับซ้อนได้ดี การพูดอธิบายยาวๆ จึงไม่ช่วยมากเท่าการเป็นสมองที่สองให้ลูก ปลอบใจและช่วยจัดการอารมณ์ให้ลูกแทน รวมถึงให้โอกาสลูกได้มีสมาธิทำกิจกรรมอย่างต่อเนื่องโดยหลีกเลี่ยงการขัดจังหวะ เช่น หากลูกกำลังเล่นของเล่นอย่างตั้งใจ ควรรอสักครู่ก่อนเรียกหรือเปลี่ยนกิจกรรมเพื่อไม่ให้เสียสมาธิและทำให้เกิดอาการหงุดหงิดง่าย นอกจากนี้ การตอบสนองอย่างถูกวิธีเมื่อเด็กงอแงก็สำคัญมาก ทฤษฎีของ B.F. Skinner ชี้ว่าถ้าให้รางวัลหรือตามใจเด็กตอนงอแง จะกระตุ้นให้เด็กใช้อารมณ์แบบนี้ในการสื่อสารบ่อยขึ้น พ่อแม่จึงควรปฏิเสธอย่างหนักแน่นแต่ไม่ใช้อารมณ์ และฝึกให้ลูกฝึกความอดทน ยิ่งถ้าพ่อแม่สามารถสะท้อนความรู้สึกให้ลูกรับรู้ได้ เช่น "แม่เข้าใจว่าลูกโกรธนะ" จะช่วยให้ลูกจัดการอารมณ์ได้ดีขึ้นโดยไม่เปลี่ยนเป็นคนขี้หงุดหงิดในอนาคต อีกทั้งอย่าละเลยความต้องการขั้นพื้นฐานของลูก เช่น ความหิว ความเหนื่อย หรือความเหงา เพราะเด็กที่มีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำหรือนอนไม่พอ มักจะอารมณ์เสียง่ายกว่าปกติ การสังเกตและตอบสนองต่อความต้องการเหล่านี้อย่างเหมาะสม จะช่วยลดปัญหาหงุดหงิดและเพิ่มความสุขให้ลูกมากขึ้นในชีวิตประจำวัน