การสนับสนุนลูกในทางที่ถูกต้องนั้นมีผลอย่างยิ่งต่อความรู้สึกของเด็กต่อการเรียนรู้ หนึ่งในสิ่งที่แม่ๆ ควรตระหนักคือแรงจูงใจภายใน (Will) ซึ่ง OECD ให้ความสำคัญอันดับแรก เพราะถ้าเด็กขาดความอยากรู้หรือรู้สึกกดดันจากการเรียนก็อาจกลายเป็นการเกลียดการเรียนได้โดยไม่รู้ตัว ประสบการณ์จากผู้ปกครองหลายท่านรวมทั้งการศึกษาพบว่า เมื่อเด็กถูกผลักดันให้เรียนเก่งโดยเน้นแต่ผลลัพธ์ เช่น ต้องได้คะแนนดี หรือถูกเปรียบเทียบกับเพื่อนตลอดเวลา เด็กเหล่านั้นมักเสียความสุขในการเรียนไป โดยเปลี่ยนจากการสนุกการเรียนรู้เป็นการแข่งขันที่ตรึงเครียด นอกจากนี้ การไม่ให้โอกาสเด็กลองผิดลองถูกเอง หรือแก้ปัญหาด้วยตัวเอง จะทำให้เด็กกลัวการทำผิดและขาดความคิดสร้างสรรค์ การตั้งคำถามปลายเปิดเพื่อให้เด็กได้คิดและแสดงความเห็นจึงเป็นวิธีที่ดีในการปลูกฝังทักษะนี้ อีกหนึ่งสิ่งสำคัญคือการให้คุณค่ากับความพยายาม ไม่ใช่ผลลัพธ์เสมอไป การชมเชยความพยายามช่วยให้เด็กมีกำลังใจและกล้าที่จะเผชิญกับความท้าทายใหม่ๆ แทนที่จะกังวลว่าต้องประสบความสำเร็จทันที ในช่วงวัยอนุบาล การให้เด็กได้เล่นอย่างอิสระช่วยเสริมสร้างพัฒนาการทางสมอง ทักษะการแก้ปัญหา และการควบคุมอารมณ์มากกว่าการเรียนแบบเข้มงวดเกินไป พ่อแม่ควรให้ความสำคัญกับการสร้างสภาพแวดล้อมที่สนับสนุนการเรียนรู้แบบธรรมชาติ รวมถึงการให้เวลาและทรัพยากรที่เหมาะสมตามแต่ละวัย เคล็ดลับง่ายๆ ที่ผู้เขียนอยากแนะนำ คือ ให้ความสำคัญกับจังหวะและความพร้อมของเด็ก อย่าผลักดันเกินไป ตั้งใจฟังความต้องการและความชอบของลูก ให้เขาได้เรียนรู้ตามความสนใจ เพื่อสร้างความรักในเรียนรู้อย่างยั่งยืน ซึ่งจะทำให้เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่อยากเรียนรู้ตลอดชีวิตจริงๆ