คำว่า “คนขาดความอบอุ่น” สำหรับเราไม่ได้แปลว่าไม่มีใครรักเสมอไปนะ แต่เป็นความรู้สึกข้างในที่เหมือนมีช่องว่าง ต่อให้มีคนอยู่รอบตัวก็ยังเหงาๆ หนาวๆ ใจอยู่ดี บางครั้งพอเจอใครที่ดูอบอุ่น ใส่ใจ พูดดีนิดเดียว เราจะเผลอผูกใจเร็วมาก แล้วก็เริ่มตั้งคำถามว่า “เขาอบอุ่นจริงๆ” หรือ “เราแค่ขาดความอบอุ่นจนอ่านทุกอย่างเป็นความหวัง” สัญญาณที่เราเคยเจอในตัวเอง (ลองเช็กดูแบบไม่โทษตัวเองนะ) 1) แพ้ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ: ทักมาว่า “กินข้าวยัง” ก็ใจฟูเกินเหตุ แล้วเริ่มคาดหวังต่อ 2) กลัวการถูกเมิน: พอเขาตอบช้า เราจะคิดไปไกลว่าเราไม่สำคัญ 3) อยากมีคนอยู่ตลอด: อยู่คนเดียวแล้วรู้สึกว่าง เปล่า เหมือนใจไม่ค่อยมีที่พัก 4) เลือกอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจน: เพราะแค่มีเศษความอบอุ่นก็พอให้เรายอมทน ถ้าอ่านแล้วรู้สึกตรง อย่าเพิ่งตัดสินว่าตัวเอง “อ่อนแอ” นะ เรามองว่ามันคือสัญญาณว่าหัวใจกำลังต้องการการดูแลมากขึ้น วิธีที่ช่วยเราได้จริงคือเริ่ม “เติมความอบอุ่นให้ตัวเอง” ทีละนิด เพราะถ้าฝากความอบอุ่นไว้กับคนอื่นทั้งหมด วันไหนเขาหายไป ใจเราจะยิ่งหนาวกว่าเดิม วิธีเติมความอบอุ่นแบบที่ทำได้เลย - ตั้งรูทีนดูแลตัวเอง: อาบน้ำอุ่น ชงชา/โกโก้ ทำห้องให้สบาย จุดเทียนหรือเปิดไฟโทนอุ่น (มันช่วยเรื่องอารมณ์จริงๆ) - เขียนความรู้สึกวันละ 5 นาที: วันนี้หนาวใจเพราะอะไร ต้องการอะไร แค่เห็นความต้องการตัวเองชัดขึ้น ใจก็เบาขึ้น - ฝึกขอความชัดเจนแบบไม่ง้อ: ถ้าคุยกับใครแล้วสับสน ลองสื่อสารตรงๆ ว่าเราต้องการการสื่อสารแบบไหน ไม่ใช่เดาไปเอง - สร้าง “แหล่งความอบอุ่น” หลายทาง: เพื่อน งานอดิเรก ออกกำลัง ฟังเพลง อ่านหนังสือ ไม่ให้ทั้งชีวิตไปผูกกับคนเดียว สุดท้าย เราชอบเตือนตัวเองว่า “ความอบอุ่นที่ยั่งยืน” มักเริ่มจากข้างใน ถ้าใครบางคนอบอุ่นจริง เขาจะทำให้เรารู้สึกปลอดภัยและสม่ำเสมอ ไม่ใช่ทำให้เรากังวลตลอดเวลา และถ้าวันนี้เรารู้สึกเหมือนมีดอกกุหลาบเหี่ยวๆ อยู่ในใจ ก็ไม่เป็นไรนะ ค่อยๆ รดน้ำให้ตัวเอง เดี๋ยวความอุ่นจะกลับมา