จากประสบการณ์ส่วนตัว การตั้งขอบเขตในชีวิตประจำวันเป็นเรื่องที่สำคัญมาก โดยเฉพาะกับคนรอบข้างที่เรารักหรือเพื่อนร่วมงาน บางครั้งเราอาจรู้สึกเหนื่อย หรือหมดแรงเพราะต้องรับผิดชอบหรือช่วยเหลือหลายคนจนละเลยตัวเอง กลับกลายเป็นว่าการเสียสละมากเกินไปไม่ใช่ความเมตตาที่แท้จริง แต่เป็นการลืมดูแลตัวเองอย่างที่คำคมในบทความนี้บอกไว้ ผมเคยเป็นคนที่พูดว่า “ได้” ไปโดยไม่อยากปฏิเสธ เพราะกลัวถูกมองว่าใจร้าย กลัวคนอื่นผิดหวัง จนสุดท้ายกลับรู้สึกหมดแรงและแย่ใจ แต่เมื่อได้เรียนรู้เรื่องการมีขอบเขตที่เหมาะสม มันกลับช่วยให้รู้สึกดีขึ้นและยังสามารถดูแลคนที่เรารักได้ดียิ่งขึ้นด้วย การตั้งขอบเขตไม่ใช่การผลักคนอื่นออกไป แต่เป็นการปกป้องพลังใจของเราเพื่อมีแรงใจที่ดีให้กับคนรอบตัว คนที่รักเราแท้จริงจะเข้าใจและไม่หยุดรักเราหรือเปลี่ยนความรู้สึกเพียงเพราะเราปฏิเสธบางเรื่อง เพราะเขาจะเห็นคุณค่าของเรามากกว่าการยอมทุกอย่าง ด้วยคำแนะนำและคติสอนใจนี้ ผมอยากชวนให้ทุกคนลองถามตัวเองว่า “เราช่วยเขาหรือเรากลัวเขาจะไม่รัก?” เมื่อเรารู้จักปกป้องใจตัวเองได้ ชีวิตก็จะมีความสุขและสมดุลมากขึ้นครับ